James Worthy.Beeld Agata Nowicka

Matthijs zei dat hij mijn boek had gelezen

PlusJames Worthy

In 2006 was ik werkloos. Wel deed ik een studie in Utrecht, maar dat werkte ook niet. Ik wist niet wat ik wilde worden en vooral niet wat ik wilde blijven. Hans en Grietje in een wereld zonder kiezelsteentjes.

Verdwaald, dat was ik.

In die tijd douchte ik vaak, en lang. Ik wist niet wat ik wilde worden, dus nam ik maar genoegen met schoon. Er hing een grote spiegel in de badkamer. Als ik stond te douchen kon ik naar mezelf kijken. Volle baard, lege ogen. Prima tepels, diepe navel. In de damp van de douche kon ik alles worden. 

Soms was ik een astronaut. De eerste man op de zon. Soms was ik een profvoetballer. Een man met een gouden linker en een nachtclub in een buitenwijk van Marbella. Heel soms was ik mezelf. Een blogger die tien van de twaalf keer geld van zijn ouders moest lenen om de huur te kunnen betalen. De spiegel stelde vragen en ik gaf de antwoorden. Een washandje fungeerde als microfoon. De druppels waren het publiek en de spons mijn vriendin. De washand draaide door.

Vijf jaar later kwam mijn debuut uit en liep ik voor het eerst de studio van DWDD binnen. Voor de deur stond een beveiliger. Hij keek op een papiertje en toen naar mij en toen weer naar het papiertje. Op het papiertje stond een oude foto van mij. Naast de oude foto stond mijn naam. “Hoi James, leuk dat je er bent,” zei de beveiliger en ik liep naar binnen.

Binnen zag ik bekende mensen gratis pasta eten. Jan Mulder at zijn pasta zoals hij alles deed. Met gespeelde tegenzin. Hans Klok at ravioli en na iedere hap toverde hij een muntje uit zijn mond. Van Velzen kreeg alle muntjes. Prem Radhakishun keek woedend naar zijn bord pasta en weigerde die te eten omdat hij had gelezen dat Mark Zuckerberg pasta had uitgevonden. Erik Hulzebosch stak zijn vinger op en vroeg of ze ook gewoon boerenkool hadden. Ik was te zenuwachtig om te eten.

En toen kwam Matthijs binnen. Hij zei dat hij heel hard had gefietst, maar hij zweette niet. Toen zei hij dat hij mijn boek had gelezen. Hij vergeleek me met Bukowski en ik deed alsof ik wist wie Bukowski was. Terwijl hij naar de make-up liep, vroeg hij of ik de recensies had gelezen. ‘James Worthy schrijft als een Jan Cremer met ADHD, maar dan zonder talent.’

‘Worthy schrijft als een vleugellamme eendagsvlieg.’ ‘Het allerbeste aan de roman van debutant James ­Worthy is de manier waarop zijn boek onder de aandacht is gebracht.’ ‘Dit deed pijn aan mijn ogen. Het lezen van dit boek deed me denken aan een vliegtuigstaking: geen enkele zin kwam van de grond.’

“Nee, ik lees geen recensies,” antwoordde ik met een traan in mijn ogen.

Twee dagen na de uitzending werd ik gebeld door mijn uitgever. Zijn stembanden hadden een erectie. Dankzij mijn optreden in DWDD hadden we 10.000 extra boeken verkocht.

Ik trok al mijn kleren uit en liep naar de douche. In de spiegel zag ik de eerste man op de zon.

Die dag regende het kiezelsteentjes uit mijn douchekop.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden