Martelen? ‘Ja, maar dan wel tijdens een talkshow alstublieft!’

PlusTheodor Holman

Natuurlijk hebben misdadigers een martelkamer. Zij weten dat pijn de snelweg is naar voorspoed. En dus geld.

Ik denk weleens: stel dat Ridouan T. aan het volk zou voorleggen of hij mag martelen, dan ben ik bang dat het overgrote deel der mensheid zal zeggen: “Ja, maar dan wel tijdens een talkshow alstublieft!”

“Zonder proces?”

“Ja, zonder proces, althans zonder eerlijk proces… En lekker lang laten duren graag. Wie had u op het oog, mijnheer T.?”

“Peter R. de Vries.”

Mocht het volk verdeeld zijn, dan denk ik dat zo’n programma enorm verbindend kan werken. En T. zou er nog populair door worden ook, want dat doen talkshows waarin gemarteld wordt.

Met martelen sla je een paar vliegen in één klap.

In Wouwse Plantage ontdekte men een martelkamer en wat mij opviel waren de attributen waarmee men wilde folteren: een snoeischaar, een takkenschaar, scalpels, tangen, extra handboeien, vingerboeien en tape. En een tandartsstoel.

Als ik in zo’n container naar binnen was gesleurd en ik zou die stoel en al dat martelgereedschap zien, zou ik onmiddellijk flauwvallen. Dat mag ook weer niet. Ze moeten me bij bewustzijn houden, want anders kan ik niets verraden. Hoe willen ze dat doen? Door me te martelen? Dan val ik weer flauw.

Zouden er misdadigers zijn die zeggen: “Ik zwijg, knip m’n ballen er maar af en neem wat vingers mee, die zijn toevallig vandaag in de aanbieding.”

Ik geloof het niet. Angst is brood dat we allemaal eten.

Martelen om iets te weten te komen, heeft dus weinig zin. De dreiging met martelen wel.

Toen de eerste onthoofdingsvideo’s op internet verschenen van onze fanatieke jihadivrienden, vroeg Theo van Gogh, in verband met een filmidee, of ik daar eens naar wilde kijken. Ik kon daar namelijk tegen. Hij niet.

Sommige discipelen, onder wie Van Goghs moordenaar zo bleek later, raakten nogal opgewonden van die video’s en vonden ze bijzonder motiverend. Verschillende keren heb ik toen onze orthodoxe moslimvrienden met een afgehakt hoofd in hun knuistje hysterisch zien juichen.

Was dat zinloos martelen? Nee. Wie martelt boekt helaas altijd succes. Het subtiele zat hem in het feit dat men ons wilde laten zien: dit gaan we met jullie doen.

Ik heb nadien veel functionarissen met stockholmsyndromen zien langskomen. Wie lijdt aan het stockholmsyndroom, hoef je niet te martelen. Hij staat uit angst aan jouw kant. En martelt voor jou.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden