Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki

Mark van Nieuwkerk en Matthijs Rutte. De Goudkontjes

Plus Theodor Holman

Daar waren de vriendjes opeens samen: Mark van Nieuwkerk en Matthijs Rutte. De Goudkontjes.

“Gaat het niet te makkelijk?” vroeg Mark van Nieuwkerk.

“Ja, gelukkig wel, we zijn er weer makkelijk doorheen gegleden deze week.”

“Ik doe maar wat,” zei Mark van Nieuwkerk.

“Ik tegenwoordig ook,” zei Matthijs Rutte.

“Ze pikken het.”

“Ja, ze pikken het.”

Ze lachten. Het was een superieure Goudkontjeslach.

“Soms vraag ik me af,” zei Matthijs Rutte, “of onze tijd niet is geweest.”

“Hoe bedoel je? We staan nog overal bovenaan!”

“Maar zijn we niet hypocriet bezig?”

“Hypocrisie bestaat niet voor winnaars.”

De Goudkontjes vielen even stil.

Toen zei Mark van Nieuwkerk: “Feit is dat we een paar jaar geleden nog echt vernieuwend waren. Enthousiast, snel, alert, we hadden de vinger aan de pols van de tijdgeest. We zijn nu toch niet meer dan een invuloefening. Onze stoelen zijn leunstoelen geworden. Onze snelgebekte zinnen clichés. Onze emoties gemaniëreerd.”

“Mag het, alsjeblieft? Wij geven brood en spelen. Door onze macht weten we Nederland in goede banen te leiden. We bepalen de politiek en de cultuur, we weten rechts in zijn hok te houden, wij bepalen wat gezellig is, wat de mensen moeten lezen en wat ze mogen verdienen, wat poëzie is en wat recht en rechtvaardig is. Wij bepalen tevens de humor en we organiseren zogenaamde tegenspraak!”

De beide heren knipoogden naar elkaar.

“Maar je bent het toch met me eens dat de publieke omroep zijn beste tijd heeft gehad. Net zoals de liberale democratie een grotere verbouwing behoeft dan het Binnenhof.”

“Maak je toch geen zorgen. Het gaat eerder beter dan slechter met ons omdat wat achter ons zit ook beroerd is.”

“Maar… doemt daar ergens niet een afgrond, Matthijs? Een gedateerdheid. Een afrekening? De wraak van het spook dat tijdgeest heet?”

“Afrekening? Ja, er komt een afrekening beste jongen. Maar dan één in ons voordeel. Wij gaan dan meer verdienen!”

“Ja, daar heb jij weer gelijk in. Leve Europa en de commer­ciële omroep!”

Weer hadden de Goudkontjes een reuze plezier.

“Kan jij ons succes verklaren?” vroeg de één aan de ander.

“We doen net of we haute cuisine leveren, maar het zijn op zijn best pannenkoeken met te veel stroop. En als we geen stroop hebben, beloven we stroop. En altijd smeren we stroop om ieders mond.”

De Goudkontjes feliciteerden elkaar.

Er zat lood aan hun handen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden