Johan Fretz. Beeld Artur Krynicki

Mark Rutte verkoos Slob en Wiebes boven vrouwen

Plus Johan Fretz

Toen hij in 2017 zijn derde kabinet mocht samenstellen, waren er volgens premier Rutte weinig goede vrouwen te vinden. Hij had ze heus gezocht, verzekerde hij ons, maar het ging hem uiteindelijk om kwaliteit. Met kwaliteit bedoelde hij dat mensen als Arie Slob en Eric Wiebes in zijn ogen beter waren dan ongeveer alle vrouwen die hij kende. Als het erop aankomt, kiezen the old boys altijd liever voor een middelmatige man, dan voor een uitzonderlijke vrouw. Dat heet bij de VVD vrijheid.

Natuurlijk was er in het kabinet wel plek voor Ank Bijleveld van het CDA. Een beroepspoliticus die nergens in haar lange carrière kon worden betrapt op enig idealisme. Voor Rutte een aanbeveling: idealen monden al gauw uit in een visie en een visie is meer iets voor stakkers, die Nederland zien als een samenleving, in plaats van als een bedrijf. Gelukkig was Bijleveld een echte pragmaticus en die kon Rutte goed gebruiken.

Deze week bleek minister Bijleveld van Defensie zo pragmatisch dat ze haar voorganger Jeanine Hennis meermaals koud voor de bus gooide, om haar eigen hachje te redden. Dat er in 2015 zeventig burgerslachtoffers waren gevallen bij een Nederlandse aanval op een Iraakse autobomfabriek en dat de Kamer daarover onjuist bleek te zijn geïnformeerd: het had bij de minister, voorafgaand aan het debat, geen bellen doen rinkelen. Het lag wat Ank Bijleveld betreft aan iedereen, behalve aan Ank Bijleveld zelf en ze zou wel even door het debat heen fietsen en daarna konden ze ook best even de begroting behandelen, toch?

Het werd een slagveld (terecht), waarbij Bijleveld ternauwernood een motie van wantrouwen overleefde (onterecht). De kritiek was vlijmscherp, maar inhoudelijk, afgezien van de walgelijke uitspraken van DENK-Kamerlid Selcuk Öztürk, die het in zijn hoofd haalde om Jeanine Hennis een ‘lijkenverstopper’ te noemen die ‘verantwoordelijk was voor moorden’. Het verbaast niemand meer van deze club, maar uit de mond van iemand die de Armeense genocide glashard ontkent, zijn zulke grove, mensonterende aantijgingen al helemaal een schande.

Minister Bijleveld bood haar excuses aan voor het onjuist informeren van de Kamer, maar schoof de schuld vooral af op haar voorganger, die zich niet meer kon verdedigen. Tja, gedrag dat je vaker aantreft bij buigzame plucheplakkers, die al in de Haagse stulp rondliepen, toen Robert en Laura Alberts nog getrouwd waren en David Hasselhoff op de brokstukken van de Berlijnse muur Looking for Freedom stond te blèren. Maar zelfs na dertig jaar in de politiek bleek het begrip ministeriële verantwoordelijkheid voor Ank Bijleveld nog een hele kluif. Het had haar gesierd om de eer aan zichzelf te houden en op te stappen. Uit respect voor de burgerslachtoffers en voor het belang van juiste informatieverstrekking, die door grove nalatigheden op haar departement was belemmerd.

In plaats daarvan suggereerde ze dat ook andere ministeries, waaronder Algemene Zaken, al veel eerder op de hoogte waren geweest. De premier reageerde daar op met een van zijn klassiekers: ‘Er staat mij niets van bij’. Voor iemand die erom bekend staat een heel goed geheugen te hebben, vergeet Mark Rutte opvallend veel. Meestal dingen, waarvan hij weet dat ze hem later wel eens in de problemen zouden kunnen brengen.

Enfin. Hij had er geen herinnering aan. Zoals hij zich in 2017 ook geen vrouwen kon herinneren, die goed genoeg waren om minister te worden. Behalve Ank Bijleveld dan. Gelukkig voor hem konden Ank en hij nu allebei weer overgaan tot de orde van de dag.

Reageren? j.fretz@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden