Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Mark Rutte moet zelf zijn bek houden en ukelele gaan spelen

PlusNico Dijkshoorn

Sommige zinnen veranderen je leven. Dit weekend las ik zo een zin, in de bijlage van Het Parool. ‘Ik dacht: stel je voor dat ik ooit kleinkinderen krijg, hoe leuk zou het dan zijn als ik voor ze kan zingen en ukelele spelen?’ Deze zin werd gezegd door Petra, een vrouw van 59, die sinds juni ukelele speelt.

Mijn eerste reactie was: doe het niet. Ik denk dat dat door de cabaretassociatie komt. Veel beginnende cabaretiers gaan met een ukelele voor op het podium staan en zingen een tekst over walvissen, dat supermarkten heel stom zijn of dat hun vriend zijn vieze sokken niet in de wasmand doet. ‘Kennudatmensuuuu?’

Maar nu, na deze zin van Petra, zie ik het heel anders: iedereen zou ukelele moeten spelen. Het is een andere manier van kijken. Dus niet, als er iemand naast je op het strand ukelele begint te spelen, denken: ‘Ukelele in je nek, op dat ukelelehoofd, met je vier ukelelesnaartjes, terwijl je vijf vingers aan je hand hebt’ maar – allemaal door Petra – juist totaal de andere kant op bewegen.

Wanneer je de buurman vijf uur per dag op een ontstemde ukelele Bohemian Rhapsody hoort oefenen, probeer dan de Petra in hem te zien. Hij doet het voor een ander. Voor een oude vriend die binnenkort langskomt. Die woont al twintig jaar in Hongarije en kent alleen accordeonmuziek. Hij wil hem verrassen met Queen op ukelele. Om met Petra zelf te spreken: hoe leuk zou dat zijn?’

Ik heb de ukelele nooit zo gezien, maar Petra heeft gelijk: je wordt een aandoenlijker, liever, leuker mens met een ukelele in je hand. Zo veel beter dan een oma die haar kleinkinderen aan de ouderdomsvlekken op haar scheenbeen laat voelen.

Misschien heeft Thierry Baudet gelijk en moet Mark Rutte de doventolk voortaan thuislaten. Zijn bek houden, alleen een stukje op zijn ukelele spelen en weer verdwijnen. 

Schreeuwjournalist Sven Kockelmann, als je die tijdens interviews zachtjes op een ukelele laat tokkelen krijg je meteen een heel ander sfeer.

Als die ‘Ik Doe Niet Meer Mee’-waterbedlipartiesten hun eendensnuit op het trillende hout van een ukelele zouden leggen, dan voelden ze voor het eerst in hun leven echte liefde. Bizzey, die nu sowieso een wat onhandige naam heeft, zou zichzelf U.K Lil E moeten gaan noemen.

Maar het allerliefst blijft Petra zelf. Zij droomt van kleinkinderen en heeft gedacht: hoe word ik een oma die je nooit meer vergeet? En dan met de volgende oplossing komen: ik word Oma Ukelele.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden