Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki

Mark Rutte begint zielig te worden

Plus Theodor Holman

Dus Rutte werd destijds ‘vermoedelijk’ door Jeanine Hennis geïnformeerd over de luchtaanval in Irak. Vermoedelijk, hoor.

“En ik heb geen aantallen genoemd,” liet Hennis zich ontvallen.

O ja, en het was ‘mondeling’. Mondeling geïnformeerd. Zonder aantallen te noemen. Vermoedelijk.

En – ook niet onbelangrijk – ‘de toon was niet alarmerend.’

Hoe zou ze het dan hebben gezegd? Vermoedelijk: “Zeg Mark, hoe was het met Gordon op dat feest?”

“Enig joh. We hebben zo gelachen…”

“Ja, hij is leuk hè. Onze F-16’s hebben weer wat bommen laten vallen. Maar wat zei Gordon?”

“Hij maakte weer allemaal schuine moppen.. hahaha.”

“Ja, je wilt er niet om lachen, maar je moet er toch om lachen. Wat secundaire explosies. Was Gerard er ook?”

“Ja joh. Zo gelachen. ’t Kan gewoon niet wat ze zeggen hè.”

“Nee, ik weet het. Gevolgen moeten nog onderzocht worden. Ja, het zijn twee dolle jongens.”

Aldus het vermoedelijke gesprek tussen onze voormalige minister van Defensie en onze minister-president, zoals ik vermoedelijk denk dat het is gegaan, want alleen zo kan ik me voorstellen dat Rutte het vermoedelijk is vergeten.

(Ook ex-Koenders weet het niet meer, maar eerlijk is eerlijk: ik was hem ook vergeten, dit muizenpoepje in het wereldgebeuren.)

Hennis heeft uiteraard meteen doorgehad dat er ook met blunders was gebombardeerd en dat die ergens in een zwart gat van het collectief geheugen moesten verdwijnen. Dat kon alleen als zij zelf ging blunderen. Ze hult haar schaamrood nu onder een hoofddoek waarmee ze de Speciale Vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties speelt.

Kortom: ze is goed weggekomen. Maar die Rutte.

Petje af voor zijn verdiensten voor dit land – hey majesteit, geef hem een ridderorde – maar zijn gedrag begint thans tekenen van te irritante arrogantie te vertonen. Je kunt alles wel met je spuug aan elkaar plakken, maar op een gegeven moment is die magische toverdrank uitgewerkt. En dan beginnen de vergeetachtigheden, onderstreept met schouderophalen, de gedaante aan te nemen van vervelende steekvliegen die op ons worden afgestuurd.

Rutte drijft van de samenleving weg. Het Schip van Staat drijft op vermolmd hout en lekt op zeker vijf plaatsen.

“Ik heb er geen actieve herinnering aan.”

Het begint zielig te worden.

Hoewel. 

Wie oorlog voert en geen last heeft van de doden die hij veroorzaakt, heeft een ernstig gezwel op zijn gevoelsleven.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden