Opinie

'Marcheer tijdens Vrouwendag, tegen het onderbuikgevoel'

Lang had Adinda Veltrop niets met Vrouwendag. Nu organiseert ze de Women's March. 'Identiteitspolitiek is geen doosje waar je niet meer uitkomt.'

De Women's March on Amsterdam van 2017Beeld Femke Strietman

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het eerst over Vrouwendag hoorde. Waarschijnlijk zat ik op de basisschool, luisterde ik naar de Spice Girls en begreep ik vooral niet waarom er een aparte dag nodig was. Als je iets zo specifiek een Speciale Dag geeft, gaat dat meestal niet over iets alledaags - net zoals ­wanneer er geld wordt ingezameld bij een ­overstroming. Of, anno 1996, dat er meisjes van mijn leeftijd waren ontvoerd, verkracht en vermoord door Marc Dutroux in België.

Nee, Vrouwendag, dat ging niet over mij, of over mijn zusje of moeder, maar hoogstens over die mevrouw uit de buurt die altijd een beetje naar wierook stonk. Of over die twee leraressen op school die altijd samen waren, zelfs wanneer je ze tegenkwam tijdens de boodschappen.

Hen hoorde ik weleens over vrouwenrechten praten, maar dat was vast over landen waar vrouwen allerlei dingen niet mochten doen.

Hier in Nederland dansten we allemaal gewoon op girlpowermuziek, lazen we de Hitkrant en was al dat saaie nieuws over Wim Kok uiteindelijk vervangen door de belofte van Femke Halsema als lijsttrekker van GroenLinks. Waarom zou er een speciale dag voor ons zijn als we helemaal niet zielig waren?

Je plaats kennen
Het lijkt een eeuwigheid geleden. De tijdschriften voor meiden zijn totaal anders, maar ook het concept van girlpower heeft een betere beat dankzij bijvoorbeeld Cardi B. Zij weigert zich in een artiestenhokje te laten proppen en heeft er geen enkel probleem mee om over haar vroegere werk als stripper te praten.

Logisch, want sekswerk is namelijk gewoon werk - ook al is het niet werk dat jij persoonlijk zou doen. Daar kunnen mensen zich nog enigszins in vinden, maar niet wanneer ze vervolgens ook nog eens over politiek praat. Want ja hallo, wel even bij je leest blijven, he? Je moet je plaats kennen. Vooral als je ook nog eens zelf wilt beslissen wat je draagt en wat je allemaal laat zien, want dan vraag je er eigenlijk wel om, hè.

'Je moet je plaats kennen' is meestal het moment waarop onderbuikgevoel zich roert. Het 'Hier klopt iets niet, maar ik weet niet precies hoe ik dat benoem, en al helemaal niet wat ik eraan ga doen'-gevoel. Want het is te lastig om de vinger op de zere plek te leggen en zeker te zijn van je zaak wanneer je aan iemand anders vertelt dat er iets niet klopt.

'Old girls network'
Want met die emancipatie zit het toch best prima anno 2019? Vraag maar aan Femke Halsema, ondertussen burgemeester van Amsterdam. Ze pleit wel voor een 'old girls network' als tegenhanger van het 'old boys network' - wat wellicht toch aangeeft dat er zeker nog meer dan genoeg ongelijkheid speelt.

Adinda VeltropBeeld -

Op het moment dat ik met een grote groep vrijwilligers haar dit hoor zeggen, zitten wij ­keihard te werken aan de organisatie van de Women's March. Terwijl we de nadruk leggen op toegankelijkheid voor de mars, ook voor mensen met een beperking, en dat het belangrijk is dat de sprekers een representatie zijn van onszelf - zwart, wit, bruin, trans, met hidjab, queer, lesbisch, hetero, met een beperking, vluchteling, doof -, horen we Halsema spreken over wat zij als het gevaar ziet van de identiteitspolitiek in het huidige feminisme.

"Een ­opeenstapeling van achterstelling," zegt ze, ­terwijl ze waarschuwt voor 'het gevaar dat dit niet meer een springplank is maar een doosje waar men niet meer uitkomt'.

Onderbuikgevoel
Een groot deel van onze vrijwilligers van de mars zijn amper begonnen om zichzelf als ­feminist te identificeren, maar het onderbuikgevoel hangt ineens zo zwaar in de kamer dat het verstikkend is. Een Afghaanse vrouw naast ons had het tien minuten eerder over hoe ze is gevlucht, over de puinhopen in Kabul.

En morgen heeft een van onze andere vrijwilligers een gesprek over lastiggevallen worden op straat, waar zij via haar Instagram 'Catcalls of AMS' wat tegen doet. Ik vraag me af waarom zelfs een feministische burgemeester hun ervaringen lijkt te benoemen als in doosjes op­gesloten en waarom zij vooral identiteitspolitiek als iets negatiefs neerzet.

Maar dat laat wel weer zien dat het alleen maar goed is dat we morgen de Women's March on Amsterdam organiseren. Omdat iedereen zichzelf moet kunnen zijn, en we eens vaker voorbij onze eigen privileges moeten kijken ­zodat we vervolgens allemaal vooruit kunnen - niet alleen de personen die wit, hoogopgeleid, welvarend en elke dag al centraal in onze samenleving zijn. Loop dus mee met ons, al is het maar vanwege dat onderbuikgevoel.

De Women's March vertrekt zaterdag om 12.30 uur vanaf de Dam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden