Ashgan El-Hamus Beeld Agata Nowicka

Mannen van 80 en meisjes van 14 die samen janken

Plus Ashgan El-Hamus

Als filmmaker ben je elke dag opnieuw bang om in clichés te vervallen, dingen te vertellen die al verteld zijn. En baal je elke keer weer als je erachter komt dat de glitters die in jouw brein ontstaan net zo goed in die van een ander kunnen ontstaan. Elke keer weer is er die angst dat wat jij bedenkt al bedacht is. Want in principe zijn er over bijna alles wat je verzint al duizend films gemaakt. En toch, glitters ontstaan overal.

Toen ik deze winter een film zag over iets waar inderdaad al duizend films over gemaakt zijn, raakte ik opnieuw overtuigd van het feit dat er dingen zijn die simpelweg nooit opraken. Dat er gevoelens zijn waar we altijd wel opnieuw naar willen kijken. Clichés die nooit uitverteld zijn, omdat we de troost toch elke keer weer nodig zullen hebben.

We weten allemaal hoe het voelt als je hart eruit wordt gerukt en je iemand dood wenst. Niet omdat je echt wilt dat iemand dood is, maar omdat het dan in elk geval niet expres was dat iemand zomaar een dolk in je stak. Liefdesverdriet, het grootste cliché van allemaal, en toch blijft het ons elke keer weer kapotmaken en wil het ons nog harder laten opstaan. En is het een troost om te kijken naar mensen die net zo hard doorploeteren als wij dat doen.

Zo werden Scarlett Johansson en Adam Driver die in Marriage Story een scheiding proberen te overleven een van de mooiste dingen die ik het afgelopen jaar heb gezien. Omdat we hoe dan ook weten wat zij voelen. Omdat het niet uitmaakt of je in die bioscoop zit als meisje van veertien of man van tachtig, beiden weten hoe het voelt.

Terwijl ik voor me zie hoe ze samen huilen in een lege bioscoop, het meisje van veertien die gisteren voor het eerst de smaak van onbeantwoorde liefde leerde kennen en de man van tachtig die zijn vrouw heeft verloren aan een gemene ziekte die niet alleen haar hart, maar ook het zijne kapotmaakte, denk ik: het is niet alleen in hun harten winter. Het is koud buiten, iedereen ziet grijs en wil getroost worden.

Laten we films voor hen maken, want volgens mij is troosten nog steeds een van de betere redenen om films te maken. Films maken die je beetpakken als je daar niet op zit te wachten, als iemand die precies op het verkeerde moment je arm net te stevig vastpakt en vraagt hoe het nu écht met je gaat. En dat je dan alleen maar denkt: niet nu. Of: juist nu, alsjeblieft, nu. Films die ons laten zien dat iedereen uiteindelijk keihard probeert zijn eigen hart heel te houden.

Laten we af en toe gewoon over dingen schrijven die al geschreven zijn, en niet vergeten dat er dingen bestaan die simpelweg niet opraken, omdat het blijkbaar toch iets waard is dat we allemaal weten hoe het voelt. Mannen van tachtig en meisjes van veertien die samen janken, omdat we uiteindelijk allemaal gewoon getroost willen worden. En soms is de grootste troost van alles juist iets wat pijn doet. Een dolk in je hart, zout in je ogen. Noah Baumbach weet hoe het voelt.

Reageren? a.elhamus@parool.nl

Op deze plek wisselen de filmmakers Norbert ter Hall en Ashgan El-Hamus elkaar om de week af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden