Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Mannelijke roofdieren, een jury, naar succes hunkerende deelnemers en dan verbaasd zijn dat het misgaat

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

Op 26 september 2012 jureerde ik Roel van Velzen. Hij was te gast bij DWDD en ik schreef daar, live, mijn wekelijkse gedicht. Roel van Velzen kende ik vooral als de medebedenker van The Voice Of Holland, een door mij diep gehaat format. Het werd indertijd gezien als iets vernieuwends en zelfs als emancipatoir, zingende mensen alleen beoordelen op hun stem en niet op uiterlijk.

Ik stond en sta daar net iets anders in. Als je echt gaat geloven dat je de uitgelezen persoon bent om jonge mensen een carrièreadvies te geven, dan is er iets goed mis. Ik zou een 17-jarige nooit willen vertellen dat hij het gewoon niet heeft. ‘Leuk voor tussen de schuifdeuren, maar echt, lieverd, ga iets anders doen.’

In het geval van Roel van Velzen vond ik dat nog vreemder. Ik ben natuurlijk geen jurylid en ik heb er verder helemaal geen verstand van en ik zou nooit tegen Roel zeggen dat hij iets anders moet gaan doen, maar als leek durf ik toch wel te zeggen dat Roel van Velzen klinkt als een stervende eend die steeds heel hard met zijn kop tegen je been loopt. Wel fijn dat daar een publiek voor is.

Ik greep mijn kans. Roel zou die avond in DWDD drie kleine stukjes uit zijn theatershow spelen en ik las een paar minuten na zijn optreden mijn gedicht voor. Ik besloot in de huid van een genadeloos jurylid te kruipen.

Niets liet ik van hem heel. Ik vond zijn jasje niet mooi en ik vertelde hem dat ik het idee had dat hij zich een beetje achter zijn band verstopte. Ondertussen werd het steeds stiller in de studio. Op dat moment begreep ik dat mijn rol als krankzinnig jurylid niet werd begrepen.

Ik heb het fragment nooit terug durven kijken. Ik sta nog steeds vol achter de boodschap – gij zult niet jureren – maar ik wil Roel zijn gezicht niet zien op het moment dat ik de benen onder hem vandaan trap. Ik heb van andere mensen gehoord dat Roel keek zoals deelnemers van The Voice kijken wanneer ze horen dat ze helaas de verkeerde uitstraling hebben.

Nu is er een gruwelijke laag bovenop dat vreselijke jureren komen te liggen. Dodelijk pijnlijk is het dat bij The Voice Of Holland jonge, kwetsbare en afhankelijke meisjes door een aantal medewerkers juist alléén maar op hun uiterlijk werden beoordeeld. Mannelijke roofdieren, een jury, naar succes hunkerende deelnemers en dan verbaasd zijn dat het misgaat. Ik heb nu iets minder spijt van mijn gedicht.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden