Plus Column

'Mam, Opel, dat begrijp je toch wel?'

Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Ellen Dikker. Beeld Wolff

Het idee was om de Opel Astra helemaal op te rijden. Maar wanneer is een auto op? Met 280.000 kilometer op de teller, een vastgetapete linkerbuitenspiegel en een kapotte uitlaat begint het me te dagen. Elke dag rijden we luid rammelend het parkeerterrein van De Toekomst op. Mijn zoontje begint zich te schamen.

Maar ik blijf volhouden dat geluk niet in blinkend metaal zit. Totdat ons brik niet wil starten en we voor een half maandloon een taxi moeten nemen om op tijd op de training te komen. Er moet dus een andere auto komen.

"Mam, we nemen geen Opel meer."

Het klinkt beslist. Ik weet dat hij liever een Maserati rijdt, maar hij weet op zijn beurt dat dat er niet inzit.

"Niks mis met een Opel, hoor."

"Jawel mam. Geen Opel. Please?"

Zijn dwingende toon verraadt een diepere reden die ik nog niet doorgrond.

"Hoezo dan niet?" vraag ik aftastend.

"Mam, Opel, dat begrijp je toch wel?"

Nou nee, ik begrijp er geen zak van. Dan wijst hij naar het bord bij de ingang van De Toekomst. Het bord waarop alle sponsoren worden bedankt.

"Snap je het nou?" vraagt hij licht geïrriteerd. Zo veel onwetendheid verdraagt hij amper. "Màààham, Opel is van Feyenoord," sist hij zacht. Hij kijkt om zich heen of niemand hem heeft gehoord.

Dan valt het kwartje. Voor hem is met een Opel het parkeerterrein van De Toekomst oprijden hetzelfde als met een Feyenoordshirt het veld oprennen. Zijn loyaliteit aan de club is groot. Nog even en ik moet van bank veranderen.

Ajax heeft grote invloed op ons gezinsleven maar welke auto ik rijd, bepaal ik nog altijd zelf. Dacht ik. Zou ik willen. Maar het kwaad is al geschied. Zijn smeekbede heeft zich ergens in mijn brein genesteld. Omdat we in een tijd leven waarin kinderen gelijkwaardige gezinsleden zijn. Omdat we ons oor laten hangen naar de grillen en grollen van dat klein gespuis.

Het wordt een Peugeot. Een prachtige Peugeot met lederen stoelen. Ineens worden de ritjes naar De Toekomst iets om naar uit te kijken. Als we zacht zoevend over de weg glijden, laat ik me ontvallen: "Jongen toch, wat ben ik verliefd op deze auto."

"Dan moet je scheiden van papa," merkt mijn zoontje droogjes op. "Nee hoor, die is ook verliefd op deze auto." Hij kijkt me schalks aan: "Dan is deze auto een player."

Hij heeft weer eens iets opgepikt in de kleedkamer.

e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden