Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘Mag ik ook op jullie feestje komen?’ vroeg ik, ‘dan neem ik mijn zusje mee’

PlusTheodor Holman

Zaterdag kreeg ik my friend AstraZeneca in mijn arm. Wie geprikt was moest buiten in de zon een kwartiertje op een bankje zijn zonden overdenken, terwijl dokter Wim iedereen in de gaten hield.

Ik had niks te overdenken, viel me op.

Toen ik na een kwartier naar huis liep, zag ik twee jongens in de ik-wil-nu-wel-eens-voor-het-eerst-met-een-leuke-meid-naar-bedleeftijd twee Albert Heijnkarretjes trekken waarop zes kratten bier balanceerden.

“Mag ik ook op jullie feestje komen?” vroeg ik, “dan neem ik mijn zusje mee.” Dat die tachtig is, verzweeg ik.

Even keken ze me gretig aan.

Dat die jongens een feest gingen geven, begrijpt iedereen. Daarom zal niemand ze tegenhouden. En naarmate meer ouderen zijn gevaccineerd – dat gaat momenteel snel – zal de jeugd minder en minder worden gecorrigeerd; op een organische manier wordt de lockdown opgeheven.

En als het R-getal toch weer ernstig boven de één komt? Ach, men beseft: risico’s zijn het zout bij een avontuur, de motor van drama en een uitdaging aan het lot.

Men heeft het laatste jaar alles gedaan om het vuur van het risico te leven te doven om het risico het virus op te lopen zo klein mogelijk te maken. Maar men kan niet meer. Men wil elkaar de kleren van het lijf rukken, dronken van kroeg naar kroeg waggelen en om vier uur in de morgen op een bank in het park een roes uitslapen.

De wedstrijd is afgelopen. Dat gevoel nadert. En de jeugd neemt alvast een voorschot op het leven dat ze willen leiden.

Wat zal voor hen de schade zijn?

Wat ongewenste zwangerschappen, wat meer toekomstige alcoholici en wat drugsverslaafden. Plus wat longcovidjes die voor de rest van hun leven aan de puffer zitten. Dat is de prijs van verloren en herwonnen vrijheid.

Valt mee.

De jongens met de Albert Heijnkarretjes vol kratten bier besmetten wellicht hun ouders en grootouders, maar zoals gezegd: dat is de consequentie van het rennen naar de uitgang.

Ik voorspel: men wil met Koningsdag al iets voelen van de vrijheid. Voor de consequenties draagt men even een blinddoek. Schuld en schuldgevoel komen later.

“Oma dood? Ach, wat vervelend… Dit zijn Evelien, Fatma, Els en Henk, mam. We zijn op mijn kamer. Niet binnenkomen!”

“Je vader krijgt geen lucht meer, jongen.”

“Niet binnenkomen, mam!”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden