PlusColumn

Mag de nachtzuster ook bij het clubje?

Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Er gaat bijna geen dag in mijn leven voorbij, waarop er geen aflevering van de tv-serie Seinfeld door mijn hoofd schiet. Het goede van Seinfeld is dat elke aflevering een extreem amusant verpakte levensles bevatte, die je daadwerkelijk de rest van je leven met je meedraagt.

Zo is er een aflevering waarin George - de dikke, neurotische beste vriend van hoofdpersoon Jerry - hunkert naar een relatie. Hij besluit een pasfotootje van een beeldschoon meisje bij zich te gaan dragen en rond te bazuinen dat dat zijn overleden geliefde is.

'Want', beweert George, 'vanaf het moment dat je een mooie vriendin hebt gehad, ­behoor je tot een soort club, waardoor je voor andere mooie meisjes ineens óók interessant bent.'

Ja, zo is het. En zo werkt het volgens mij ook met succes. Als je eenmaal een hit bent, wordt succes een soort selffulfilling prophecy.

Kijk naar de talkshows, waarin avond aan avond min of meer dezelfde gasten aanschuiven, omdat zij nou ­eenmaal de talkshowgasten zijn, terwijl hordes andere mensen, die misschien wel veel interessantere dingen te zeggen hebben, blijkbaar niet talkshowfähig worden gevonden.

Of luister naar de radio, het medium waar ik zo van hou, en dat in mijn perceptie inmiddels steeds verder bevolkt raakt door tv-persoonlijkheden die het leuk vinden om ook 'iets' op de radio te doen, omdat het zo lekker low key is.

Mijn favoriete radiomaker, by far, is Astrid de Jong. Al negen jaar presenteert zij het onvol­prezen programma Nachtzuster, elke nacht van donderdag op vrijdag op Radio 1.

Er wordt wat muziek gedraaid, mensen bellen op: met praktische vragen, of met antwoorden op vragen die eerder zijn gesteld.

De formule is zo simpel, radio in zijn puurste vorm, en het succes hangt geheel af van de presen­tator - weet hij of zij er iets van te maken?

De Jong kan dat. Als geen ander. En als je eenmaal begint te luisteren naar Nachtzuster is het onmogelijk om te stoppen. (Als je nachtrust je lief is: beluister de podcast.)

Bij mij thuis is Astrid een fenomeen: om haar humor, haar scherpte, haar pure talent. En naast ons heeft ze nog een trouwe schare bewonderaars, al is zij nooit tot het pantheon der BN'ers doorgedrongen.

En dus wordt haar niet gesmeekt of ze dit programma voor altijd wil blijven maken, nee, het wordt binnenkort kil en rücksichtslos verplaatst naar een onaantrekkelijk tijdstip en voor de helft gekortwiekt.

Luisteraars zijn al een petitie begonnen - dan weet je dat de nood aan de man is.

Waarom wordt Astrid de Jong toch niet op waarde geschat? Waarom krijgt ze niet gewoon het krediet dat zij verdient? Waarom moet ik wél blijven luisteren naar Jort Kelder, Özcan Akyol en Prem Radhakishun?

Blijkbaar horen zij bij de juiste club. Ik hoop dat de Nachtzuster er ook nog gauw bij kan.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden