James WorthyBeeld Agata Nowicka

Maandag moet ik mijn zoon als een vondeling bij de poort achterlaten

PlusJames Worthy

Mijn zoon moet maandag weer naar school. Al zijn broodtrommels en drinkbekers zitten in de vaatwasser. Er ligt vers brood in de vriezer. Ik heb zijn favoriete beleg en zes pakjes perensap gehaald. We zijn er klaar voor. Althans, mijn vrouw en mijn zoon zijn er klaar voor. Of ik er helemaal klaar voor ben, weet ik niet.

Ik vond het heerlijk om hem twee maanden thuis te hebben. Nee, ik vind het nog steeds heerlijk. Hij zit, terwijl ik deze column schrijf, tegenover me aan de keukentafel. Hij is een tekening voor Moederdag aan het maken. Het is zijn mooiste tekening tot nu toe. Die voor Vaderdag was ook wel mooi, maar dit is buitencategorie. Deze Moederdagtekening is on-Nederlands goed. Het A4’tje dat voor hem ligt, zou met gemak in het Guggenheim in Bilbao kunnen hangen. Het A4’tje dat opgevouwen in mijn laptoptas zit, komt niet verder dan een museum in Waalwijk. En dat is prima. Waalwijk is precies ver genoeg voor mij.

Maandag zit hij weer in een klaslokaal en zit hij dus niet meer tegenover me. Ik ga zijn vragen missen. Zijn onblusbare vragenvuur. Steekvlammen gevolgd door vraagtekens.

‘Papa, wat is heter? De zon of een kopje thee?’

‘De zon.’

‘Papa, wat is groter? De maan of Amsterdam?’

‘Amsterdam.’

‘Papa, wie is ouder? Sinterklaas of opa?’

‘Sinterklaas.’

‘Papa, gisteren had je het met mama over seksen, wat is seksen?’

‘Wat denk jij dat seksen is, Jimbo?’

‘Met de borsten tegen elkaar aan staan en heel veel kusjes.’

Ik denk veel aan maandag. Hoe ik hem bij de poort moet achterlaten bijvoorbeeld. Vroeger, zo’n drie maanden geleden, keek ik vol onbegrip naar ouders die hun kinderen bij de poort achterlieten. De koelbloedige carrièretijgers. De Zuidassoldaten. Ze hadden geen tijd om mee naar de klas te lopen. Ik vond dat abnormaal.

Maar dat wat ik toen abnormaal vond, is maandag het nieuwe normaal. Maandag moet ik mijn zoon als een vondeling bij de poort achterlaten. En dat is prima. Gedurende een crisis wint ons verstand het van ons hart. En dat is maar goed ook. Het hart staat op mute, want het wil alleen maar ongezonde dingen. Het wil knuffelen met grootouders. Het wil aanraken. Het wil kippenvel op Lowlands. Het wil met de kinderen meelopen naar de klas. Het wil dronken worden op de Parade. Het wil met de borsten tegen elkaar aan en heel veel kusjes. Het wil voelen.

Maar het verstand wil maar één ding. Het wil gezond blijven. Kaas, ham, een gekookt ei, sla, tomaat, komkommer en een likje yogonaise. Gezond. Het hart pompt en het pompt, maar het verstand prikt gaatjes in alles. Het is nog te vroeg om weer te gaan zweven.

Mijn zoon moet maandag naar school. Dus vanaf vandaag moet hij weer vroeg naar bed. De afgelopen twee maanden mocht hij na Lingo naar bed. Ik vond dat prachtig. Hoe hij maar vierletterwoorden bleef spellen. SOEP! BOER! HAND! MIER! STOM! En dat het woord dan ‘Tarot’ bleek te zijn en dat hij dan zei dat hij dat had gezegd.

‘Papa, wat is tarot?

‘Dat is een magisch kaartspel.’

‘Ik ben vergeten wat magisch is. Wat zijn magische dingen?’

‘Amsterdam en opa.’

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden