Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Maak je punt, maar daar waar het hoort

PlusRoos Schlikker

Vie-ze-rik-vie-ze-rik-vie-ze-rik. Pas na enkele ogenblikken begreep Joris dat het geluid uit zijn eigen tuin kwam. Het klonk als een drumband, een ritme door tientallen trommels tegelijk beukend aangegeven. Vie-ze-rik. Stemmen trompetterden: ‘Zijn ballen! Eraf!’ Een hobo antwoordde: ‘Hang hem op aan zijn zak!’

Het dreunde door straten, zoemde over heggen, voeten stampten op zijn grind. Joris opende de buitendeur. Foto’s van kindergezichten op doeken geprint. Babywangetjes, klaar om te kussen. Een tweeling in een bakfiets. Twee peuters die elkaar natspoten met een tuinslang.

Erachter tientallen mensen. Viezigheid, vervormde koppen, vermengde kleuren, snot, spuug, slijk. Joris keek rechtstreeks een schilderij van Jeroen Bosch in. Hij stond stil, blikte richting hemel. En precies op dat moment suisde een fakkel door de lucht, tot hij stuiterend zijn bestemming vond.

Ach, Joris. Jarenlang woonde hij in mijn hoofd. Ik verzon hem voor een roman over een Vinexwijk waar volgens geruchten een pedofiel is komen wonen en de boel verschrikkelijk uit de klauwen loopt.

“Gek zeker als je verzinsels opeens non-fictie lijken,” zei een vriend me deze week. En inderdaad. Huisje, boompje, beest is vier jaar oud. Toch voelt het boek nu actueler dan toen. Niet dat ik zo’n visionair ben, hoor. Maar fictie is de waarheid liegen. En leugens worden soms werkelijker dan je denkt.

Het wordt steeds normaler om een punt te maken in andermans voortuin. Pedojagers seinen elkaar in, rukken op, orkestreren afspraakjes met mannen die ze vervolgens in elkaar beuken. Het is beangstigend. Al die mensen die vanuit de overtuiging dat ze het goede doen grenzen overschrijden. Wie zijn ze? Wie zijn de Zwarte Pieten voor het huis van Akwasi? Wie zijn de Farmers Defence Forcers die tijdens Rob Jettens quarantaine ’s avonds bij hem aanbelden?

Talloze types die vanuit hun eigen gelijk menen zich van alles te kunnen veroorloven. En dan ga ik er nog vanuit dat achter laatstgenoemde acties wezenlijke verontwaardiging zat. Maar de schaal glijdt. Want de pedojacht die leidde tot de dodelijke mishandeling van een 73-jarige man in Arnhem, is volgens een van de verdachten ontstaan ‘uit verveling in deze coronatijd’.

Eigenrechtertje als volksvermaak, primitiever kan niet. En zelfs als je wel inhoudelijk gedreven bent, heb je binnen grenzen te blijven. Er is niets tegen discussie. Er is niets tegen debat. Er is niets op tegen dat je je mening verkondigt hoe koekoek of abject een ander hem ook mag vinden. Maar doe dat waar het hoort. Aan talkshowtafels, via ingezonden brieven, op Twitter desnoods. En nooit ter intimidatie bij iemand thuis.

Want dan verander je de regels. Het is alsof een spits tijdens een voetbalinterland plotseling de bal grijpt, hem als ware het een baby in de armen klemt, ermee vandoor rent, helemaal tot aan het andere eind van het veld om hem achter de doellijn tegen de grond te drukken. Rugby mag, maar niet op dat moment op die plek. Wie de arena verplaatst, is af. Die kan gaan douchen. En heeft wat mij betreft een eeuwige schorsing aan zijn broek.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden