PlusBabs Gons

Luisteren is misschien wel het mooiste wat je iemand kan bieden

null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Afgelopen week was het Blue Monday, de dag waarop de meeste mensen zich treurig, neerslachtig of weemoedig voelen. Dit is ooit in het leven geroepen door een Britse psycholoog die zich baseerde op een zogenaamde wetenschappelijke formule. Blue Monday kwam langs op de radio, op televisie en andere mediakanalen.

Ik zag hier en daar wat aandacht voor mensen met depressies. Maar ook heel wat onbegrip. Ik hoorde iemand zeggen: “Maar je ziet er zo goed uit.” Ik hoorde iemand zeggen: “Maar je hebt alles mee.” Ik hoorde iemand zeggen: “Iedereen heeft weleens een slechte dag.” En iemand zei: “Heel veel mensen hebben het nu moeilijk.”

En ik hoorde de goedbedoelde adviezen door de lucht vliegen. Dat je met een depressie maar even een paar dagen vrij moeten nemen. Of elke avond een glas wijn drinken. Lekker vroeg naar bed. Er is ook altijd wel iemand die zegt: ga even op een vakantie. Doe wat yoga. Wandelen is ook heel goed.

Er werd niet altijd goed geluisterd. Als mensen vertelden dat je alles mee kan hebben en toch niet uit bed kan komen. Dat je een ontzettend leuk koppie kan hebben, vrolijke kuiltjes in je wangen en toch met gebroken vleugels rondloopt. Leuke schoenen, leuke jurk maar toch niet naar het feest gaat omdat je vrolijke outfit niet past over je diepe neerslachtigheid. Dat je mee kan lachen met een goede grap maar thuis gelijk de gordijnen dicht moet doen. Dat je je depressie verbergt achter een grote glimlach. En dat het soms ook de ene dag heel goed kan gaan en het de volgende dag weer mis kan zijn.

En hoe graag we ook willen dat er allerlei makkelijk aanwijsbare redenen voor zijn, vaak zijn ze er niet. Ook zonder wolken verdwijnt soms de zon. Gewoon, zomaar. Waarom? Daarom. Ook in de beste families. Ook in de beste buurten. Ook in de topsport. Ook op vrije dagen en in het weekend. Beroemd en onbekend, bemind en onbemind. En met alle liefde en wil van de wereld krijg je het niet per se weg.

Maar luisteren kan wel. Luisteren kan altijd. Als mensen erover vertellen. Maar ook als ze er stil over zijn. En dat is lastig. Ik betrap mezelf er ook op dat ik veel liever de schoonheid van iemand zie dan de gebroken vleugels. Dat het moeilijk voor te stellen is dat een geliefd iemand elke ochtend de zon bij het ontwaken meteen onder het bed ziet wegrollen. Luisteren is misschien wel het mooiste wat je iemand kan bieden, met je oren, ogen, je hart. Hoor iemand. Niet je eigen idee erop plakken, niet je eigen verlangen projecteren, maar luisteren. Ik leer het nog elke dag.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden