PlusColumn

Loten is de zoveelste bijdrage aan ongelijke kansen in het onderwijs

Lorianne van GelderBeeld Linda Stulic

Ik moest laatst denken aan Kiek. Kiek uit Landsmeer die in het allereerste jaar dat er werd gematcht naar een school in Osdorp moest. Dat betekende zeventien kilometer fietsen naar een school waarvan ze nog nooit had gehoord (het Caland Lyceum). Terwijl ze zo graag naar het Montessori Lyceum had gewild.

Hoe zou het nu met Kiek gaan, anderhalf jaar later? Is ze een ­Leontien van Moorsel geworden die elke dag haar persoonlijke record vestigt of heeft ze een school dichter bij huis gekozen?

Ik dacht aan haar omdat woensdag het middelbare scholen plaatsingscircus weer losbarst. Duizenden achtstegroepers hebben de afgelopen maand in spanning gezeten, hopend op die school waar ze het liefst naartoe gaan.

Om een beetje een gevoel te krijgen voor de stressfactor is het altijd goed om het forum van de VSA te lezen, de stichting Vrije Schoolkeuze Amsterdam, waar elke twijfel aan ouder­betrokkenheid onmiddellijk om zeep wordt geholpen.

Je leest daar uitvoerige analyses van de werking van het wiskundige model dat aan de scholenloterij ten grondslag ligt, over de beste tactieken om je lijst in te vullen en over het 'kLootsysteem' dat de matching volgens velen is.

Al komt het grootste gedeelte van de achtstegroepers (95 ­procent) op de school van zijn eerste, tweede of derde keuze, woensdag zullen er ook teleurgestelde kinderen en radeloze ouders zijn. Het ziet er ook niet naar uit dat de scholenloterij ooit wordt afgeschaft, want te veel kinderen willen naar dezelfde paar scholen.

Je kunt nog best een boom opzetten over het leren van een harde les op je elfde of twaalfde, maar ik weet ook dat het uitmaakt naar welke school je gaat. Wie je vrienden worden, wiens ouders je tegenkomt, of je leuke docenten hebt en of er weleens een minister een gastlesje komt geven.

Barlaeuskinderen hebben ouders in de media of bij ­advocatenkantoren werken, het Cartesius heeft regelmatig politici op bezoek, het Montessori Lyceum is hofleverancier van ­artiesten. En dan zijn er scholen waar je nooit iemand over hoort.

Dus zolang de middelbare school waar je naartoe gaat - nog los van het niveau dat je haalt - een goed deel van je leven bepaalt, is loten de zoveelste bijdrage aan ongelijke kansen in het onderwijs. Al is deze ongelijkheid wel kleuren- en klasseblind, want Kiek baalde, maar Yusuf kwam op zijn eerste keuze. Voor wat het waard is.

Lorianne van Gelder (1984) is verslaggever en onderwijsspecialist bij Het Parool. In haar column schrijft ze over onderwijs en opvoeding. Reageren? lorianne@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden