James Worthy Beeld Agata Nowicka

Liverpool - Barcelona: Fier nul

Plus James Worthy

Gistermiddag at ik een broodje in een steegje in Alicante. Daarna dook ik in de blauwgroene zee. Vanuit het water keek ik naar het Kasteel van Santa Barbara. Ik probeerde tien degelijke onderwaterhandstanden te maken. Alleen de laatste twee waren mooi genoeg.

In Alicante deed ik alles om maar niet aan de wedstrijd te hoeven denken. Ik ging er naar het Museum voor Schone Kunsten, hoewel ik toch echt meer met ­onooglijke kunst heb. En ik kocht er op de hoek van een straat twee krasloten van een man zonder handen.

Daarna reden we terug naar ons vakantiehuisje in ­Guardamar del Segura. Ik keek naar de grote bergen zout die langs de weg lagen. Het zout lag al klaar. Ik hoefde het na de wedstrijd alleen nog maar in mijn wonden te strooien.

Na het avondeten liepen mijn zoon en ik naar het voetbalveldje. Nee, ik liep en hij stepte. Ik probeerde vanaf het ene doeltje op de lat van het andere doeltje te schieten. Op de momenten dat ik faalde, sprong hij op zijn step en bracht hij de bal terug. Maar ik faalde niet vaak. Na vier achtereenvolgende treffers pakte ik mijn telefoon uit mijn zak om de volgende poging voor het internet te filmen, maar iets hield me tegen. De enige persoon op deze aardbol die ik wilde imponeren, was rondjes om me heen aan het steppen.

Ik keek de wedstrijd op mijn laptop. Er was misschien nog hoop. Weinig, maar het was er. Een picogram hoop. Tegen beter weten in, dat wel, maar ja, lieve lezer, het hele leven is tegen weten in.

Iedereen wist dat Liverpool geen kans maakte. Dit zou een formaliteit worden. En al helemaal omdat sterspelers Salah en Firmino niet mee konden doen. Liverpool was als Daenerys Targaryen die twee draken was kwijtgeraakt. Incompleet. The Rolling Stones zonder Jagger en Richards. Simpelweg niet goed genoeg. Nul kans op satisfaction. Iedereen wist het zeker. Liverpool maakte geen kans tegen de kersverse kampioen van Spanje.

Het compleet absurde

Het is 03:59 en ik kan niet slapen omdat ik denk dat ik droom. Kersvers heeft het van bloedrood verloren. 4-0. De godenzonen zijn voor een stel arbeiderszonen door de knieën gegaan. M.C. Escher sprak de waarheid toen hij zei dat alleen zij die het absurde willen benaderen het onmogelijke zullen bereiken.

Ik kijk voor de achttiende keer naar een samenvatting van de wedstrijd. Het is met Russisch commentaar. De wedstrijd is al een paar uur geleden afgelopen, maar ik denk nog steeds dat Messi gaat scoren. Messi scoort ­altijd. Zijn onmenselijke talent is een vuurspuwende draak. Al jaren flambeert hij de dromen van iedereen die niet voor Barcelona is. Messi is de beste. De Argentijn prikt door defensies heen zoals vingers door goedkoop toiletpapier heen prikken. Maar het staat er toch echt. 4-0. Met tranen in mijn ogen kijk ik naar de fenomenale hoekschop van Trent Alexander-Arnold. Trent is een jongen van de stad. Hij praat zoals mijn familie­leden praten. Een accent als een verlaten spoorweg­station. Guur en poëtisch.

4-0. Ik ben zo gelukkig dat ik mijn initialen in de arcadekast mag invoeren, omdat ik als eerste jongen op de camping geluk heb uitgespeeld. J.P.P. En toch baal ik ook. Ik baal, omdat ik weet dat ik nooit meer zo’n wedstrijd ga zien.

En ik moet gaan slapen, maar ik durf niet. Ik weet dat het compleet absurde nooit meer zo benaderbaar zal worden.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy(1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden