Plus Column

Lieve lezer (m/v/x), het was mij een waar genoegen

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Ik heb u altijd graag gemogen. Uw blakende persoonlijkheid en uw eindeloze positieve energie en vermogen om het goede in de medemens te zien, zelfs als ze er misschien even wat minder leuk uitzagen. Ik schrijf u vanaf mijn stoel 69C aan het raam van de intergalactische expres richting de maan. Ik heb besloten om de stad Amsterdam in het klein en de aarde in het groot achter mij te laten. Geen zin meer.

De koffietentjes kwamen mijn neus uit en de oneerlijke manier waarop goederen uit het zuiden van de wereld naar het noorden geëxtraheerd worden en mijn dan wel ons onvermogen om daar iets tegen te doen stuitte mij enorm tegen de borst. Bovendien voelde ik me als genie miskend en hoop ik op de maan of daar voorbij het eerste genie te zijn en op die manier op te vallen en bijzonder te zijn.

Dingen die ik ga missen zijn u, filet americain van Peter en IPA van de Prael. We zijn nu een eindje de lucht in richting de stratosfeer en ik pik nog een glimp mee van het hart van André. Ze zijn flink met zijn Leidseplein in de weer geweest de laatste tijd, zie ik ineens. Ze komen langs met een karretje en ik bestel een gevulde koek en een blikje bier. Wat zouden de hoeren nu aan het doen zijn?

Het biertje is net niet lekker koud en net niet lekker mijn merk en de gevulde koek is gortdroog en combineert helemaal net niet lekker met het biertje. Het is stil in de ruimte, want daar ben ik ondertussen. Het universum slokt me op als een warme donkere deken die honger heeft en ik moet denken aan die keer dat ik met mijn hoofd op de Marnixstraat viel.

Ik vraag me af waar ik op de maan straks allemaal op kan vallen met mijn hoofd. Of werkt dat niet zo door het verschil in zwaartekracht? Ik heb Op Weg Naar het Einde meegenomen om te lezen, maar ook een beetje om interessant te doen tegenover andere interplanetaire treinreizigers. Zo van 'Ja, inderdaad, ik lees nog wel Reve.' Maar vooralsnog is er niemand voorbijgekomen om te imponeren, behalve het geautomatiseerde karretje met de droge gevulde koek en het net-nietbier. Kun je AI imponeren? Lezen robots boeken? Heeft Reve hen iets te bieden?

Ik ben bijna geneigd om te beginnen met lezen.

Het boek staat op mijn e-reader want in de ruimte is geen papier dus ik moet de hele tijd het scherm blijven unlocken zodat het zichtbaar blijft. Ik vraag me af of Reve ooit gedacht had ge-e-read te gaan worden, en dan nog op protserige wijze ook.

Ik vergeet heel even dat ik in de ruimte ben en schrik als ik opkijk. Doe ik hier wel goed aan, lieve lezer? De verbinding staat op het puntje te verbreken en dit is dan ook mijn laatste column voor Het Parool maar u kunt mijn avonturen blijven volgen via mijn nieuwsbrief, waar u zich voor kan opgeven via yayoh.tv (een internetlink).

Blijf uw prachtige zelf en lever geen moment in op uw persoonlijke integriteit,

Het was mij een waar genoegen,

X

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Dit is zijn laatste column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden