Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Lieve 35-jarige, voor Hedy d’Ancona ben ík dan weer een pup

PlusMarjolijn de Cocq

Ze is deze week 35 geworden en dat was, kwam ze zich bij mij aan het bureau beklagen, ‘toch wel een dingetje’. Als in: oud, voorbij de jeugd, voorbij de lol. Als in: vanaf nu het verval. Ach, dacht ik, zei ik, ach pup.

Ik dacht terug aan toen ik zelf 35 was; toe­gegeven, nog lang niet zo gesetteld als mijn ­collega nu. Ik zou later kinderen krijgen, later in het huwelijk treden. Maar toch: waar, wie ben je nu helemaal op die leeftijd? Ik ben bijna 54, o god straks 55 en dan op naar de 60 – maar ik heb besloten me daar niet te veel aan gelegen te laten liggen. Het is wat het is, terug naar mijn jongere zelf kan en wil ik niet en rimpels en groeven en wat dies meer zij – ik probeer ze met een zekere gratie te aanvaarden.

En ik neem een voorbeeld aan Hedy d’Ancona (83), van wie volgende maand bij De Arbeiderspers de bundel Vrolijk verval verschijnt. Over het bungelen van lichaamsonderdelen in het algemeen en hangborst, -bil en/of -buik in het bijzonder (waaraan ook mannen niet ont­komen, ha!). En over de overwaardering van de jeugd, terwijl de oude dag niet zo afschrikwekkend is als die wordt voorgesteld. Niet alle tachtigplussers zitten vereenzaamd in een relaxstoel voor een ‘troostdoos’. Ze verwijst nog maar even: Ruth Bader Ginsburg (1933-2020), de Amerikaanse rechter, was tot haar dood lid van het Hooggerechtshof. Barbara Castle (1910-2002), d’Ancona’s zeer bejaarde collega in de Socialistische Fractie van het Europees Parlement, verhuisde nog van ­Brussel naar het Britse Hogerhuis. En Nancy Pelosi werd, onderweg naar haar 81ste, her­kozen als Voorzitter van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden.

Het zou goed zijn als ouderen eens als gelijken worden gezien en behandeld, zei d’Ancona ­vorige week in een interview in NRC, zolang hun geestelijke gezondheid dat toelaat. Het beschermend medelijden met de ‘oude wijven en oude mannetjes’ is tijdens de coronacrisis alleen maar erger geworden. “Het is niet eng, ouder worden. Er zijn ook voordelen. Ik ben elke dag blij als het lijf het nog doet. Je draagt een boek aan herinneringen met je mee. En je hebt geen last meer van zware competitie, geen last meer van de blik van de ander. Dan vinden ze je maar raar en afkeurenswaardig, het kan je minder schelen.”

Lieve 35-jarige, voor Hedy d’Ancona ben ík dan weer een pup. Het CBS voorspelt tussen nu en 2040 een groei van 3 naar 4,8 miljoen 65-plussers – en daar hoor ik (nog net) niet bij. Of ik die 83 ga halen, dat valt nog te bezien. Maar ik houd me vast aan deze woorden uit een van haar columns: ‘Ondanks het fysieke verval ondergaan vele ouderen, zoals ik, deze fase ook als een boeiende. En als je dat niet zo ervaart, dan is het troostend dat hij niet al te lang duurt.’

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden