Babs Gons. Beeld Artur Krynicki

Licht op, licht op dat gezicht!

Babs Gons

Toni Morrison is onlangs overleden en daarmee een van mijn favoriete ­schrijvers. Deze grande dame van de literatuur, deze Pulitzer- en Nobelprijswinnaar stelde ooit in een interview de volgende vraag: als een kind de kamer binnenloopt, je eigen kind of een ander kind, licht je gezicht dan op? Of, ging ze verder, zien ze een heel kritisch gezicht?

Kijk je alleen of ze vlekken op hun T-shirt hebben, of ze wel gedaan hebben wat je hebt gevraagd? En daarmee raakt ze zoiets essentieels. Het is zo ontzettend belangrijk om je gezicht te laten spreken wat je hart voelt.

Je kan kinderen vertellen dat je van ze houdt maar ze hebben het nodig om het te zien in je gezicht, te horen van je hart.

Misschien hebben we dat zelf niet ervaren als kind, onze verzorgers waren wellicht te druk of afwezig, maar gelukkig zijn er anderen om ons heen. Want zou het niet constant zo moeten zijn, elkaar laten voelen dat we de moeite waard zijn?

Oplichten als iemand binnenloopt. Juist die mensen die het het hardst nodig hebben. Iemand die net huis en haard heeft moeten verlaten en een veilige plek zoekt. De buurvrouw die niemand heeft om oud mee te worden en te sterven.

Een kind in de klas dat weer geen ontbijt heeft gekregen. Of gewoon even naar de wc is geweest. Hoe mooi is dat, dat je naar de wc bent geweest en dat je stralend terug wordt ontvangen? Want laten we eerlijk zijn, tegenwoordig duiken we meteen op onze telefoon zodra iemand naar de wc gaat en kijken we pas op van het schermpje als iemand al weer lang en breed zit. Hoe kunnen we elkaar nog laten voelen dat we blij zijn met elkaar? Dat we de moeite waard zijn?

Een gezicht dat even oplicht als jij binnenkomt. Een drukke rij bij de bakker die even opzij stapt zodat je erbij kan. Wat leuk dat je er bent. Wat fijn is jouw aanwezigheid. Wat voel ik me goed nu jij er bent. Wat ben jij mooi, jij. Wat ben jij precies goed. Ook al kom je elke dag wel tig keer de kamer binnen, ik kan niet genoeg van je krijgen. Ook al heb ik je nog nooit gezien, hallo jij.

Draag vlammetjes in je ogen als je geliefden de kamer binnenlopen. Straal naar kinderen, zodat ze weten dat ze de moeite waard zijn. Laat je gezicht zien wat je hart voelt. Licht op, licht op dat gezicht! Verlicht de kamer waar je kind, je geliefde, ­familie, een vreemdeling binnenloopt. Niet met je schermpje maar met je hart in je gezicht. Zo heeft Toni Morrison het ­bedoeld.

Vanwege het zomerreces van de gemeenteraad verschijnt Republiek Amsterdam niet. Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deze weken deelgenoot van haar belevenissen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden