Lezersbrieven

Lezers over de kritiek op e-bikes: ‘Stop met het generaliseren van alle VanMoofrijders’

Er kwamen veel reacties op de verschillende VanMoofartikelen die Het Parool afgelopen week plaatste. De opinieredactie maakte een selectie.

Het Parool
null Beeld ANP / Robin Utrecht
Beeld ANP / Robin Utrecht

‘Andere regels’

Mijn ergernis jegens Van Moof-, Cowboy- en Fatbikefietsen, artikel zaterdag 14 januari, zit niet in het uiterlijk, de snelheid of het feit dat ze duur zouden zijn. Ik gun iedereen de lol van snelheid en een tof uiterlijk. Mijn Giant e-bike is minimaal even duur als een Van Moof. Mijn ergernis zit in het feit dat deze fietsen zonder uitzondering ruim 30 kilometer per uur kunnen rijden, zie ook de metingen van de fietsersbond. Als ik een ‘snelle’ e-bike van een traditioneel merk wil kopen, Giant, Koga, Gazelle etcetera, dan moet ik aan allerlei regels voldoen. Geel plaatje, helm, verzekering, andere plek op de weg. Voor de Van Moofs etcetera gelden deze regels kennelijk niet. En wat de fabrikanten ook beweren, ik word op mijn normale (25km) e-bike alleen ingehaald door de Van Moofs en dergelijken.
Jan Buurmeijer, Amsterdam

‘Het slijk der aarde’

Ik las op mijn beurt met veel vreugde over de vreugde die een trotse VanMoofcoureur in zijn lezersbrief in Het Parool van vorige week donderdag tot expressie brengt. Daarin geeft hij de lezer een inkijk in zijn geest – een wereld vol humoristische drift en jongensachtige frivoliteit. Met een grote glimlach geniet hij van de ressentimenten van niet-VanMoofcoureurs en refereert daarbij heel geestrijk naar thema’s als antielitaire jaloezie, of, ook niet onbekend, Amsterdams gezeur en geklaag. Hoogst origineel.

Mijn vreugde huist in de spiegeling: zo volstrekt voorspelbaar – op het jolige af – als hij de reacties op de glorieuze VanMoofkoers van gefrustreerde kleinburgers ervaart, zo volstrekt voorspelbaar, bijkans volmaakt stereotypisch, vind ik zijn smalende respons hierop, die subtiel maar trefzeker illustreert waarom de VanMoof als fenomeen het slijk der aarde is. Het is de arrogante waan van superioriteit, verleend aan een gemankeerd, smakeloos massaproduct. De VanMoof is een symbool van neoliberale ego-inflatie; gebaseerd op kwantiteit, niet op kwaliteit. Een zinnebeeld van disconnectie, of, om de Amsterdamse referent erbij te halen, ‘schijt hebben’. Stoere jongen. Het de volstrekte onverschilligheid van deze types jegens alles en iedereen, die het ware probleem van deze tijd is.
Dirk van Paassen, Amsterdam

‘Goed voor ons en het milieu’

Een jaar geleden schaften wij (60 en 64 jaar oud) twee tweedehands VanMooffietsen aan. Waarom: het strakke en tijdloze model. Waarom nog meer: inmiddels laten we vaak de auto staan als we afstanden tot 20 km moeten afleggen. Goed voor ons en goed voor het milieu.

Alleen nu lezen we bijna dagelijks dat wij asociaal zijn, te veel geld hebben, anderen van het fietspad drukken, enzovoorts, enzovoorts. Ik denk dat er heel veel meer VanMooffietsers zijn die deze dagelijkse bashing zat zijn en zich hier totaal niet in kunnen vinden.

Dus stop a.u.b. met het generaliseren van alle VanMoofrijders.
Roel Verleur, Diemen

‘De berijders wekken de weerzin op’

Zelden zoveel onzin gelezen over gebakken lucht, als de laatste twee weken over de Van Mooffiets. Wat nou afgunst? Die fietsjes staan vaker bij de reparateur dan dat ze rijden, als ik de klagers mag geloven. Dus waarom dan afgunst? Het zijn ook geen overdreven dure e-fietsjes, de gemiddelde e-fiets is net zo prijzig of duurder.

Waar komt die weerzin dan vandaan? Als die niet van het fietsje komt, zou het dan de arrogantie van de berijder zijn? Hoe die zich door het verkeer beweegt alsof hij/zij onze lieve heer zelf is? Zou het misschien ook kunnen omdat de prinsen en prinsessen van de havermelkelite zich op deze fietsjes door het verkeer manoeuvreren zonder erbij stil te staan dat ze zich als aanstellertjes gedragen?

Het zijn namelijk dezelfde mensjes die tegen boa's, politie agenten of de reiniging zeggen, dat ze boeven moeten vangen. Het zijn ook de mensjes die feest aan het vieren waren in het Oosterpark, terwijl in het OLVG mensen aan het vechten waren, om patiënten die tengevolge van covid op de IC lagen in leven te houden.

Het zijn deze mensjes die de weerzin opwekken, the untouchables zeg maar, die de waarde van geld, en fatsoen niet kennen en ook nooit leren kennen. En toevallig bewegen zij zich voort op Van Moofs en Dikkebandenfietsjes.
Andries Olijslager, Amsterdam

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden