Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

Lesther (30) is dood, maar wanneer was eigenlijk de eerste kameel in Amsterdam te zien?

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

De laatste keer in Artis had ik ze niet eens opgemerkt. Nou ja, ze, er was er toen, in de zomer van ’21, nog maar eentje geloof ik.

Een kameel.

De kamelen van Artis, in mijn geheugen lopen er altijd een paar op de weide meteen links bij binnenkomst. Ook wel het Kamelenveld genoemd. Met struisvogels en watoessi’s. Lesther was de laatste kameel van Artis, en ze overleed begin januari op dertigjarige leeftijd.

Amsterdam is kameelloos. Negentig jaar had de bezoeker zich aan de kameel kunnen vergapen. Ik las het bericht en bleef er vrij onberoerd bij. Zo bijzonder is de kameel nu ook weer niet, dat ‘schip van de woestijn’ (de eerste metafoor die ik begreep).

Al liep er een paar jaar geleden een rond over de Wallen. Ingehuurd door een stel kerels dat een vrijgezellenfeest had georganiseerd. Het beest werd van straat gehaald, maar alleen omdat de begeleider door de politie werd gezocht.

Blijkbaar mocht er gewoon tussen de bulten een rondritje door de binnenstad worden gemaakt. Er ontstond wel meteen ophef over het welzijn van het beest. Sindsdien is er niet een meer in het wild gezien.

Geen kamelen meer in Amsterdam.

Er lopen toch kamelen bij het spoor van het Amstelstation? hoor ik al roepen. De drie plaatstalen beesten van kunstenaar Iris Le Rütte op de spoorbrug over de Ringvaart worden nog steeds aangezien voor kamelen. De beeldengroep draagt niet voor niets de naam Fata Morgana: het zijn dromedarissen.

Maar goed. Lesther was de laatste kameel van Amsterdam. Wanneer was eigenlijk de eerste kameel in Amsterdam te zien?

Ik zoek het op.

Natuurlijk.

Heb je hem weer.

Rembrandt.

Uiteraard was Rembrandt de eerste. Hij was ook de eerste die een leeuw vastlegde op papier, en ook de olifant als ik het goed heb. Hansken heette ze, en ze kon met een geweer schieten. De man, Rembrandt dus, begint behoorlijk op mijn zenuwen te werken, zelfs onuitstaanbaar te worden. Er is dat televisieprogramma Project Rembrandt, de televisieserie over het naschilderen van De Nachtwacht (Het geheim van de meester: De Nachtwacht), en er is alle commotie rond de aanschaf van De vaandeldrager. Het lijkt wel of de man meer leeft dan in zijn eigen tijd.

‘In 1633 tekende Rembrandt de eerste kameel die vanuit Azië naar Amsterdam was gebracht op een schip van de Verenigde Oost-Indische Compagnie,’ lees ik op de site van het Stadsarchief. ‘Hoewel het duidelijk een kameel is, met twee bulten, noemde Rembrandt het beest zelf een ‘drommerdaris’.’

Ha! Hij wist ook niet alles, hè, die ‘geweldige’ Rembrandt. Sukkel.

We moesten al afscheid nemen van de ijsbeer, de tijger, de zeekoe (huil!), het nijlpaard en de wisent. Nu de kameel, die ik dus enorm heb veronachtzaamd.

Ik voel nog geen gevoel van gemis, maar als bekend wordt gemaakt dat Artis een nieuwe kameel krijgt, ga ik denk ik toch kijken. Om het goed te maken.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden