Plus Column

Lekker trippen met Twan Huys

Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic

Als ik een film kijk, weet ik doorgaans na tien ­minuten of ie me bevalt of niet, en zelden verandert mijn gevoel dan gaandeweg. Bij tv-series is dat totaal anders. Het komt voor dat ik, pak 'm beet, achtenhalf uur in een serie heb geïnvesteerd, waarna het geheel me ineens de keel uit ­begint te hangen.

Had ik pas nog met Wanderlust, een Britse Netflixserie over een open huwelijk, waarvan ik enthousiast de eerste drie afleveringen had gekeken, met ­afnemend enthousiasme aflevering vier en vijf zag, waarna ik bij aflevering zes ronduit negatief werd. De mensen stonden me ineens tegen, de verhaallijn was ongeloofwaardig en al dat buiten-de-deur-geneuk vond ik plots ronduit onappetijtelijk.

Vorige week begonnen wij thuis aan de serie Russian Doll. Geweldig, bovendien duren de afleveringen maar een half uur en dat blijk ik heel fijn te vinden. De serie brengt je in een prettige trip, een raar soort hallucinatie, maar ook hier werd die niet tot het einde volgehouden, want op het laatst bereikt het geheel een snaartheorie-achtig niveau waardoor ik geheel de weg kwijtraakte.

Gelukkig ging op dat moment het internet kapot, waardoor Netflix het begaf en we pardoes in RTL Late Night vielen. Twan Huys zat volkszanger Wolter Kroes te interviewen, die geëxalteerd aankondigde dat zijn show in Carré heel snel uitverkocht was. Ik was nog licht aan het ­hallucineren van Russian Doll, waardoor ik ineens in volle ­hevigheid zag wat een ­absurd programma RTL Late Night is geworden.

Terwijl in de andere talkshows het nieuws daadwerkelijk wordt doorgenomen, zit Twan Huys avond aan avond met een vrij willekeurig samengeraapt groepje C-gasten dingen te ­bespreken die volstrekt irrelevant zijn. En hij doet dat met ­dezelfde intensiteit, toon en ­gezichtsuitdrukking waarmee hij vroeger Nieuwsuur presenteerde. Het is alsof hij in een ­parallel universum is terecht­gekomen waarin hij nog steeds dezelfde is, maar zijn omgeving helemaal niet meer bij hem klopt.

Ineens vroeg ik me af: kan het Twan nog iets schelen? Zit hij 's ochtends bevlogen te vergaderen over wat hij die avond aan Wolter Kroes en John de Wolf zal gaan vragen, hoe hij ze zal fileren, wat de insteek is? Of meldt hij zich om half negen 's avonds uitgeblust en depressief bij de studio om ineens in televisie-Twan te veranderen en de vragen van de autocue te lezen? Ik heb geen idee, maar hij zal zich hoe dan ook ongemakkelijk ­voelen.

Je kunt RTL Late Night een goed programma vinden of een slecht programma, maar ik vind het vooral bizar. Mijn dwingende tip is: ga lekker trippen bij Russian Doll, of neem wat ongevaarlijke drugs, en ga daarna naar Twan Huys en zijn show kijken. Het is een ervaring op zich.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden