Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Laten we in maart ‘rellen’ in het stemhokje

PlusMassih Hutak

Dit kapitalistische systeem is nooit ontworpen om de arbeidersklasse te dienen. Niet in tijden van welvaart en al helemaal niet in tijden van crises.

En al helemaal niet als de arbeiders vrouw, non-binair, queer, mindervalide, zwart of van kleur zijn, of alles ineen.

Alle vormen van onderdrukking hangen samen met elkaar. De oplossingen ook, mits die op alle facetten antikapitalistisch zijn.

Het afgelopen decennium is onze verzorgingsstaat overspoeld door de neoliberale storm die alle sociale vangnetten en netwerken in ons land beleidsmatig heeft afgebroken. Er is massaal bezuinigd op zorg en welzijnsorganisaties die in de harten van de wijken bestonden met, voor en door buurtbewoners die er leerden zelfredzaam en weerbaar te zijn. Professionals die jongeren leerden regie te nemen over hun eigen leven en hen onderwezen over het belang van zelfbeschikking, om zo uit te groeien tot volwaardige burgers die op een gezonde manier onderdeel zouden uitmaken van de maatschappij, werden gezien als overbodig.

Alle belangrijke publieke voorzieningen moesten en zouden aan de vrije markt worden overgelaten, omdat enkel commer­ciële concurrentie het allerbeste in mensen naar boven zou halen. En niet solidariteit.

Van onderwijs en zorg tot huisvesting en publieke gebouwen, alles moest gereguleerd en gecommercialiseerd worden, met alle negatieve gevolgen van dien voor het welzijn en de welvaart van de arbeidersklasse.

De paradox van onze overheid om zich aan de ene kant nergens mee te willen bemoeien en aan de andere kant structureel te korten op alle zaken die bewoners juist onafhankelijk en zelfstandig maken, is een grote groep Nederlanders fataal geworden.

Uitgerekend gemarginaliseerde en systemisch verzwakte bewoners zijn de dragers van de informele hulp- en welzijnsorganisaties en beschermers van het sociale weefsel van onze gemeenschappen. In de pandemie laten ze opnieuw zien hoe cruciaal ze zijn door bij te springen waar de overheid het nalaat. Daar waar deze mensen in alle academische rapporten en theoretische analyses van stedelijke ontwikkelingen door wijsgeren worden bestempeld tot ‘kwetsbaar’, zijn precies zij in de praktijk juist de drijvende kracht achter de werkelijke vangnetten binnen gemeenschappen die bij beleid zijn verarmd en gesegregeerd.

Of zoals mijn buurvrouw Linda het mooi verwoordt: “Daar waar mensen het minst hebben, wordt juist het meest gedeeld en gezorgd voor elkaar.”

Dat is ondanks de armoede, niet dankzij. Want er is niets romantisch aan gemarginaliseerd zijn.

Toch stemmen mensen vanuit dezelfde zorgen en onvrede ontzettend gepolariseerd. Omdat we geprogrammeerd zijn om elkaar aan te wijzen als zondebok en de echte machthebbers buiten schot te laten. Die tijd is voorbij. Laten we daarom echt ‘rellen’ door op 17 maart geïnformeerd en georganiseerd te stemmen voor verandering. En als we durven kiezen voorbij enkel het eigen belang, is dat al de revolutie op zich.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft columns voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden