Plus Roos Schlikker

‘Lamaarwaaien. Ja toch? Alles waait over.’

Roos Schlikker. Beeld Oof Verschuren

“Lekker weertje? Nee, geen lekker weertje, hè. ’t Is koud vandaag.” De Vietnamese nagelstyliste wiebelt illustratief rillend met haar schouders terwijl een vrouw in uitbundige tijgerprintjurk neerploft.

“Ach, een beetje frissigheid. Heerlijk toch, ik geniet d’r van,” roept ze. Ze wappert met haar handen. “Doe maar een stukkie korter. En een vrolijk kleurtje. Ik dacht turquoise. Mooi?”

“Mooi,” knikt de styliste en ze begint te vijlen. Met haar vrije hand scrollt de tijger langs Instagramfoto’s. Net als ze haar mobiel wil wegleggen, gaat ie over.

“Mam, het komt even niet uit. Ik zit bij de nagels. Wat? Je jas? Nee, die ligt niet bij mij. Dag mam.”

Ze hangt op. “Was me moeder,” zegt ze ten overvloede. Een knappe man, type Chris Zegers, komt binnen. De dame achter de kassa bestudeert zijn handen.

“Oe,” zegt ze. “Jij eet nagels.”

De jongen haalt verlegen zijn schouders op. “Niet lekker,” vindt de eigenaresse, om vervolgens moederlijk op een stoel te kloppen.

“Kom maar fijn naast me,” roept de tijger hard.

Het mobieltje klinkt weer. “Ah, ma. Ik zei toch dat je me niet weer moet bellen. Neehee, ik heb je jas niet. Ik kom straks. Mam, mijn andere hand is aan de beurt. Ik hang nu op. Nee, ze komen niet. Echt niet. Nou daaaag.”

Ze wijst op het schermpje. “Me moeder. Ach. Lamaarwaaien. Ja toch? Alles waait over.” De nagelstyliste imiteert accuraat haar Jordanese accent: “Lamaarwaaien” – wat de tijger doet bulderlachen. “Jij bent een grapjurk! Hè, gezellig.”

Een kwartiertje babbelt de tijger tegen iedereen die luisteren wil. Anekdotes over wilde avonden uit, vakanties naar Sitges, haar favoriete drankje (“Geef mij een wodka-tonic en ik doe alles, wahahaha”). Tot opnieuw de ringtone klinkt.

“Mama, je belde net ook al. Jawel. Twee keer. Weet je nog? Nee, ze komen niet. Er zijn geen inbrekers. Neehee, da’s de verwarming. Die tikt. Wat? Waar ben je dan? Weet je niet? Mam, je moet niet zomaar naar buiten lopen. Dat weet je. Jezus ma! Sorry. Sorry. Niet huilen. Kijk om je heen. Wat zie je? De Spar? Dan ben je om de hoek. Nee, ik heb je jas niet. Die ligt vast binnen. Loop maar terug. Rechts. Nog een keer rechts. Heb je je sleutel? Om je nek. Goed zo. Nee, je kan heus wel naar binnen. Er komen geen inbrekers. Echt. Je hoeft niet te huilen, mama. Ik ben over een kwartiertje bij je. Ze komen niet.”

Als ze heeft opgehangen staart ze in haar schoot. Op de radio bezingt Bon Jovi het leven op de prairie. De nagelstyliste is klaar, maar de vrouw blijft haar handen op het handdoekje voor zich houden. Niet alles waait over, weten we. Dan doorbreekt de nagelstyliste de stilte. “Hé. Vandaag is het slecht weer. Maar de zon komt.”

De tijger probeert te glimlachen. De styliste pakt haar hand en aait de nieuwe nagels. “Lamaarwaaien,” zegt ze zacht. “Dan is ’t elke dag zondag.”

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden