Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Laat ondernemers in de Banne elkaar versterken

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Als ik kijk naar de schets voor de herontwikkelingen in de Banne in Amsterdam-Noord, vrees ik dat we op het punt staan om een klassieke fout te herhalen: sociaal-maatschappelijke faciliteiten afscheiden van plekken met een kunst- en culturele bestemming. En die weer apart houden van woonplekken. En die weer scheiden van horeca. En ga zo maar door.

Op dezelfde schets is een groot, nieuw en modern complex getekend waar het allemaal samen kan komen. Met in de plint een buurtcultuurhuis, op de eerste en tweede verdieping broedplaatsen en daarnaast zo’n 60 sociale huurwoningen. Voor kunstenaars, dat dan weer wel. Wat we nodig hebben, is een wijkcoöperatie die de huidige plannen, eigenaren en beheerders uitdaagt om het oude denken en handelen los te laten. Erop te vertrouwen dat ‘de gebruiker’ als geen ander weet waar diens eigen behoeftes liggen.

Het opsplitsen van voorzieningen kan in de praktijk onbewust ook iets lelijks creëren: een gevoel van concurrentie tussen zorg- en welzijnsorganisaties. Omdat iedereen – letterlijk – op z’n eigen eiland een toko probeert te runnen, sterk afhankelijk van dezelfde subsidiekraan, en bij nieuwe plannen en projecten moet beargumenteren of het betreffende idee in de buurt niet al door andere partijen wordt uitgevoerd.

Als je allemaal in hetzelfde gebouw zit en onderdeel wordt van hetzelfde verhaal, kun je elkaar leren versterken, leren samen te werken. Met als belangrijkste doel: de buurt en bewoners dienen. Dóór, vóór en mét buurtbewoners zelf.

Als bezoeker kun je in de toekomst in zo’n dynamisch en eclectisch gebouw tijdens een juridisch spreekuur verrast worden door een theaterprogrammering. Jongeren kunnen studeren op dezelfde plek waar een volkskeuken op grote schaal gratis maaltijden bereidt voor de buurt. Kinderen kunnen leren tuinieren terwijl ze politieke educatie krijgen. In een werkplaats worden van oude afgedankte materialen nieuwe spullen gemaakt, terwijl in de bijbehorende kiosk mensen worden geknipt.

En het gebouw correspondeert met het plein (dat in de toekomst een park zal worden), omdat lokale partijen begrijpen dat het publieke domein met elkaar verbonden is. De programmering zal dan ook altijd een binnen- en buitenonderdeel hebben. Om zo de drempel nog meer te verlagen, of helemaal te vervagen.

Het beheer – en eigenlijk ook het bezit – van zo’n publiek gebouw moet bij de wijkcoöperatie liggen. Zodat de woonplekken, de horeca, broedplaatsen en het buurtcultuurhuis allemaal, voor onbepaalde tijd, door een lokale partij gecureerd en geprogrammeerd worden vanuit dezelfde visie en missie. Dit moet een fundamentele voorwaarde zijn van de herontwikkeling.

De wijkcoöperatie moet van haalbaarheidsstudie tot uitvoering tot exploitatiemodel worden voorzien van ruimte en middelen om zich te kunnen ontwikkelen. Gelukkig hoeven we het wiel niet opnieuw uit te vinden. Op verschillende plekken in Nederland zijn zulke coöperaties al actief. Laten we van ze leren en ons laten inspireren.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden