Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

Kwart voor negen: oor­verdovend, alles­omvattend gedreun

PlusJessica Kuitenbrouwer

Om kwart voor negen begint het. Oor­verdovend, alles­omvattend gedreun.

Ruuf en ik kijken elkaar geschrokken aan.

Hondje 2 tilt verontwaardigd haar ver­fomfaaide slaapgezicht van de rand van haar mand, rekt zich uit en begraaft haar kop onder de fleece­deken. Hondje 1 duikt bibberend onder mijn bureau.

De vorige keer duurde het gedreun uiteindelijk twee weken. Verderop in het complex werden drie betonnen muren, een badkamer en een keuken gesloopt en daarna weer opgebouwd. Meters aan water- en gasleidingen werden vervangen.

Ruuf, die toen nog thuis werkte, kon enkel half schreeuwend vergaderen. Ik schreef mijn stukken zo veel mogelijk ’s avonds en vluchtte overdag het huis uit met van die lijstjes van dingen die je nog eens in orde zou maken, maar die eigenlijk geen haast hebben.

Op de dagen dat we toch rug aan rug werkten in ons kantoor beten Ruuf en ik elkaar kribbig verwijten toe en speelden we steen, papier, schaar om te bepalen wie het huis uit mocht voor boodschappen en wie moest blijven om de hondjes te troosten.

De flat kreeg een aura van spanning en frustratie. Thuiswerkers werden langzaam hysterisch en pensionado’s draaiden al helemaal door. Passieve agressie werd actieve agressie en die veertiger in sales, die sinds het begin van de crisis alleen zijn bovenlijf nog netjes aankleedde, bleef maar vanaf zijn balkon bouwvakkers nare ziektes toewensen.

De dag dat de renovatie klaar was, was een vrolijke. De buurman begon te fluiten, hondje 1 kwispelde weer, de zon leek feller te schijnen. Maar toen overleed de bovenbuurvrouw, dansten haar meubels naar beneden en werd het tijd voor nóg een nieuwe badkamer. Kwart voor negen wordt kwart over tien, wordt half vijf ’s middags en ook de volgende ochtend gaat het verder.

Chagrijnig sjok ik door het huis, niet in staat om een gedachte af te maken door een kloppende hoofdpijn die zich achter mijn oren heeft genesteld. Ik bereid me voor op de knetterende donderwolk die spoedig de flat zal omsluiten, maar die laat lang op zich wachten.

Twee huishoudens zijn op vakantie, de pensionado’s zijn naar hun volkstuinen en de thuiswerkers zijn uitgeweken naar hun kantoren die weer open zijn. Niemand heeft echt last van het gedreun, alleen ik.

Aan het einde van de werkdag zie ik zelfs de veertiger in sales volledig aangekleed in een marineblauw pak van zijn fiets stappen en neuriënd zijn sleutel in de voordeur steken. In maar één maand tijd is er toch wel veel veranderd.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden