Patrick Meershoek Beeld Artur Krynicki

Kwaliteitstoeriste Irina, mijn bruid voor een dag

Plus Patrick Meershoek

Ik klopte nog maar eens op de deur van de wc. “Irina? Gaat alles goed daar?” Aan de andere kant hoorde ik Irina een woedende monoloog afsteken. De meeste woorden kende ik niet, maar de strekking was mij zo ongeveer wel duidelijk.

Drommels! Nog geen paar uur getrouwd, en mijn bruid hing aan de telefoon uitgebreid haar beklag over mij te doen bij haar moeder in Novosibirsk.

De dag was nog wel zo mooi begonnen. In de Posthoornkerk hadden Irina en ik elkaar tijdens een intieme ceremonie het jawoord gegeven. Zij een kwaliteitstoeriste met rolkoffer, hongerig naar nieuwe indrukken, ik een bezorgde bewoner met hart voor de stad. Tijdens ons huwelijk van één dag zouden we, leunend op wederzijds begrip, op duurzame wijze samen het toerisme bedrijven.

Eenmaal buiten op straat, staken de eerste spanningen al snel de kop op. Het plan was om met een bootje de grachten op te gaan om met een schepnet plastic afval op te vissen, maar Irina bleek daar bij nader inzien geen trek in te hebben.

Zij wilde via de Bijenkorf naar Madame Tussauds, zei ze resoluut, om daarna gezellig een ­pizzapunt te eten in de knusse Damstraat.

Het was misschien verkeerd geweest om de discussie aan te gaan. Ik wees haar al voortstappend over het Rokin op de negatieve invloed van het platte massatoerisme op onze mooie stad. Ik had misschien niet de vergelijking moeten maken met de annexatie van de Krim.

Geopolitiek viel er geen speld tussen te krijgen, maar Irina reageerde met een reeks verwensingen die ik gelukkig niet ­verstond.

Het was tijd voor een handreiking in ons huwelijk, en ik stelde voor dat we op mijn kosten ergens een kop koffie zouden drinken. Even later zaten we in een afgeladen coffeeshop, ik achter een cappuccino, Irina met een indrukwekkende joint in haar hand. Ze prees omstandig het liberale drugsbeleid in ons land, maar moest haar lofzang halverwege afbreken om in de dichtstbijzijnde steeg over te geven.

Rond het middaguur sloeg de twijfel toe. Had ons prille huwelijk wel kans van slagen? ­Trouwen is een werkwoord, maar het moet ook geen ­dwangarbeid worden. Irina en ik vulden elkaar best aan, maar er waren ook de nodige onoverbrugbare tegenstellingen. De liefde laat zich niet dwingen, vond Irina, terwijl ze nog een wafel met Nutella naar binnen werkte. Ik zei dat het niet aan haar lag. Ook niet aan mij ­trouwens.

Ons samenzijn eindigde ­voortijdig op de Wallen. Ik wenste haar nog een plezierig verblijf toe in Amsterdam, maar ik geloof niet dat ze me hoorde, dansend op de bar op haar blote voeten, toegejuicht door een grote groep Britse toeristen. Ik liep het café uit en moest toegeven dat ik haar in ons huwelijk nooit zo gelukkig had gezien. 

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden