Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Kruisraketten zijn plots wel bespreekbaar als er kan worden meegeregeerd

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

Stel, ik begin de Partij Voor De Varkens, omdat ik varkens lieve dieren vind, omdat varkens na hun geboorte geloven in een goed leven en omdat alle varkens houden van hun moeder. Stel, ik schrijf een partijprogramma, waarin staat dat óók als varkens onverhoopt in een huis moeten leven – omdat iemand ooit een film heeft gezien over een ander iemand die zo’n gezellig knorrend varken door zijn woonkamer laat scharrelen – we ze met respect moeten blijven behandelen.

Stel dat opeens iedereen van varkens houdt en dat we een beweging worden. Dat we in een enorme zaal allemaal mensen aan het woord laten over varkens en dat er in het middagprogramma workshops worden gegeven waarin op zoek wordt gegaan naar het varken in de mens of waarin iemand laat zien hoe je van toiletrolletjes, touw en elastiek een heel geinig varkenslampje kunt maken.

Stel dat ik dan na een jaar voorzitter ben van een partij met 2 miljoen leden, dat ik iets groter ga wonen in een huis met uitzicht op varkens en stel dat daarna, bij de eerstvolgende verkiezingen, de Partij Voor De Varkens opeens al zijn stemmen verliest aan De Partij Voor Onbaatzuchtige Zelfverrijking Van Je Eigen, zou ik dan denken: ik probeer het nog eens, maar nu met schapen?

Nee, want ik houd van varkens. Schapen liggen twee dagen met hun dunne luciferbeentjes in de lucht als ze zijn omgevallen tijdens het grazen. Schapen moeten worden geschoren. Met varkens heb je dat niet. Die zijn naakt. Varkens zijn de nudisten onder de dieren. Als varkens zouden kunnen badmintonnen op een naaktcamping twijfelden ze geen moment.

Waarom zou ik dan een partij voor schapen oprichten? Toch is dat precies wat er in de politiek gebeurt. Standpunten zijn onderhandelbaar. Kruisraketten zijn onbespreekbaar, totdat er voorzichtig kan worden meegeregeerd. Een partij die Rusland wantrouwt en op wil komen voor de onderdrukten in de samenleving, kan zomaar, binnen een paar maanden, veranderen in een partij die alleen nog maar over de eigen provincie lult.

Standpunten en beginselverklaringen zijn altijd onderhandelbaar. Daar heb ik 271 dagen naar zitten kijken. Naar politieke partijen die kijken waar iets valt te rommelen, waar iets valt te ruilen.

Ik zal nooit begrijpen waarom politieke partijen zo bang zijn om marginaal te worden. Je vindt iets, je zet je er met hart en ziel voor in en als dat even niet erg sexy wordt gevonden door andere mensen, dan zet je door. Hartstocht en overtuiging zouden nooit onderhandelbaar moeten zijn. Klein zijn is fijn.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden