Plus Column

Koude ­rillingen liepen over m'n rug toen ik Jos Brech zag lopen

Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic

Donderdag kwam ik terug van vakantie. Geheel vervuild van het kamperen laadden we onze tassen uit, deden wat boodschappen, kookten en aten. "Mogen we nog even naar het Jeugdjournaal kijken?" vroeg mijn zoon van acht.

Ach ja, dacht ik, zo doen we dat in Amsterdam: elke avond naar Het Klokhuis of het Jeugdjournaal kijken. Voor ik er erg in had, had ik al 'ja' gezegd.

Waar was ik mee bezig? Want Jos Brech waart niet alleen rond in een bos in de Vogezen, maar ook in ons aller huiskamers.

Ik was dan wel op vakantie geweest, Jos Brech en zijn bushcrafthobby waren mij heus niet ontgaan. Mijn zoon van 8 is nogal laconiek, maar mijn dochter van 7 is zeer gevoelig, zeker voor griezelige verhalen.

Maar goed, daar was ik dus even niet mee bezig toen ik het Jeugdjournaal aanzette.

Je zal trouwens maar bij het Jeugdjournaal werken, hoe dóe je dat dan, met zo'n angstaan­jagende Jos Brech?

Hij was het openingsitem, en het was typisch Jeugdjournaal: er werd niet met zoveel woorden gezegd dat Nicky Verstappen vermoord is (hij werd 'dood gevonden'), er werd op een toon gepraat alsof het een spannend verhaal was, soms was er begeleidende pianomuziek. Dit alles, denk ik, om de rauwe realiteit enigszins behapbaar te maken voor kinderen.

Blijkbaar hadden ze de verleiding niet kunnen weerstaan om Jos Brechs YouTubekanaal te plunderen. Logisch misschien, want kinderen willen eigenlijk alleen nog maar YouTube kijken, en je wilt toch aansluiting houden met de jeugd.

Dus toen zagen we Jos Brech lopen, door een of ander bos, met al z'n bushcrafttechnieken. Hij was een tent aan het opzetten en paardenbloemen aan het koken om er survivalsoep van te maken.

Oké, ik zag Jos Brech nu voor het eerst bewegen. De koude ­rillingen liepen over m'n rug.

'Er is dus een naam, maar waar de man is, dat is een raadsel,' zei de verslaggever omineus.

Kortom: er loopt een kindermoordenaar vrij rond. Terwijl er nog wat informatie werd opgelepeld over een internationaal ­opsporingsbevel, zagen we Jos Brech met ferme tred en spiedende blik door een unheimlich bos wandelen. Op weg naar zijn nieuwe slachtoffer, zo leek het.

Nou, daar zaten we dan, met z'n vieren versteend op de bank. Het Jeugdjournaal ging intussen verder met de andere items: een egel met verbrande voetjes, een campingveldje voor een­oudergezinnen en een tienjarige volkszanger die Piet heet.

Ik weet niet of mijn dochter dit nog heeft opgemerkt, die was doodsbang en durfde vervolgens niet meer te gaan slapen.

We hadden het Jeugdjournaal niet moeten aanzetten, maar misschien hadden ze er ook wat terughoudender kunnen zijn met bewegend beeld van een rondsluipende, potentiële ­kindermoordenaar.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.