Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Koud, warm, kil, gloeiend: de ijsmeester had dit nog nooit gezien

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

De ijsmeester mocht voor zijn pensioen zijn magische ijsthermometer houden. Hij kreeg ook een horloge, maar dat gaf hij meteen aan zijn kleinzoon.

“Tijd,” zei hij, “is toch altijd hetzelfde. Hij gaat nooit harder of trager. Ik word ouder, maar elke ochtend is het zeven uur als ik opsta.”

Op een dag besloot de ijsmeester eens zijn thermometer in het land te steken.

“Te warm,” concludeerde hij, “daardoor wordt iedereen te heetgebakerd. Waar vuur uit de monden komt, worden geweerlopen opgewarmd.”

Hij schudde zijn hoofd en trok zijn ijsthermometer uit het land.

“Laat ik mijn thermometer eens in de buitenlandse politiek steken.”

Eerst nam hij de temperatuur op van Engeland.

“Het volk is gloeiend, de politici koud.”

Daarna stak hij zijn thermometer in Oekraïne.

“Iedereen is witheet. Dat duidt meestal op angst.”

Vervolgens ging de thermometer in Rusland.

“Vreemd,” zei hij.

Hij haalde de thermometer terug en stak hem er weer in.

“Merkwaardig.”

De ijsthermometer bewoog van koud naar warm, van kil naar gloeiend, van bevroren naar kokend. De ijsmeester had dit nog nooit gezien. Betekende dit oorlog of vrede?

“Onzekerheid is altijd angstig.”

Hij mat Rusland nog een keer en probeerde het nauwkeuriger te doen. Nu eens was het volk heet, dan weer koud. En de politici waren heetgebakerd, maar sommigen waren ook koud en kil.

“Onprettig,” dacht de ijsmeester.

Omdat hij een goed overzicht wilde hebben, stak hij zijn thermometer ook in China. Maar hij zag meteen dat iets of iemand zijn resultaten wilde controleren. Bij Amerika was het weer anders. Er leek nauwelijks temperatuur te zijn.

“Het land lijkt wel dood.”

Net op het moment dat hij zijn thermometer wilde opbergen, kwam zijn kleinzoon met zijn horloge. De jongen vond het een mooi ding.

“Opa, wat zegt de tijd?”

“Niets jongen,” wilde hij zeggen, want dat zei hij altijd, maar hij twijfelde. Er waren 24 uur in een dag, niet meer en niet minder, maar door zijn metingen begreep hij dat de tijd invloed kon uitoefenen.

“Tijd heeft geen temperatuur,” zei hij tegen zijn kleinzoon, “maar tijd geeft de lengte van de temperatuur aan.”

“Wat bedoelt u, opa? Ik snap er niets van.”

“Er komt altijd een nieuw uur aan, jongen.”

“Ja, dat weet ik,” zei de kleinzoon die dacht: opa zegt maar wat.

De ijsmeester verlangde naar een landschap met veel en mooi ijs, perfect van temperatuur en eeuwigdurend.

Maar hij was er ook bang voor.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden