Column

Koos houdt van frikandellen zoals kroketten van kroketten houden

Een natgeregende man bijt in een frikandel. Je kunt zien dat hij het nodig had. Troost in de vorm van een worst.

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

De man keek al de hele dag naar dit moment uit. De mayonaise gaat als een romige pleister liggen op dat wat hij heel eventjes niet meer wil zien. En de gesnipperde uitjes verlammen zijn tong kortstondig, zodat hij de bittere nasmaak van vandaag niet meer proeft. Koos houdt van frikandellen zoals kleine kinderen van kastanjes houden.

De frikandel heeft hem nooit voorgelogen. De frikandel heeft zich nooit beter voorgedaan dan hij was. Zelfs niet toen iedereen zei dat het binnenste van de snack uit oog, uier en scrotum bestond. De frikandel bleef rustig. Nooit voelde hij de behoefte om zichzelf te verdedigen of om het vuur op zijn collega-snacks te openen.

Nooit schreeuwde de frikandel dat die taaie stukjes die in elke kroket zitten de oogleden van een zeeleeuwfoetus waren of dat de ragout zo mooi glinsterde dankzij het teelvocht van een loensende capibara. De mens kan nog veel leren van de waardigheid die de frikandel bezit.

Koos houdt van frikandellen zoals zijn vader van zijn andere zoons hield.
Een voorbijfietsende man kijkt naar Koos die gewoon een frikandel eet. De man kijkt naar hem alsof hij co­caïne aan een peuter aan het verkopen is.

De fietser heeft al vier jaar geen ­frikandel gegeten; hij eet enkel nog dingen die hand­geplukt, handgemaakt of eerlijk zijn. Zijn avondeten van gisteren bestond uit eerlijke wortels, fairtrade spruitjes en tartaartjes van handgemaakt scharrelvlees. Zelfs de vleesjus was eerlijker dan de politici die ons land leiden.

Koos trapt er niet in. Zelfs de dingen die je niet kunt plukken, zijn opeens handgeplukt. Alles wat we kunnen eten of drinken heeft tegenwoordig een narcistische persoonlijkheidsstoornis, dacht hij gisteren, toen hij in de supermarkt met een zakje handgeplukte winegums in zijn handen stond.

Het deed hem denken aan die keer dat hij zich, drie weken na de dood van zijn vrouw, inschreef bij een datingsite. Hij vulde de vragenlijst in met leugens. Koos deed alsof hij handgeplukt, handgemaakt en eerlijk was. Koos wilde eigenlijk gewoon neuken. Koos wilde kwijlend ontwaken op borsten van kneedgum. Hij wilde de leegte met nog meer leegte vullen.

En zo voelt het dus ook als Koos door de supermarkt loopt. Alsof alle producten met hem willen neuken. Ze schreeuwen eigenschappen in zijn richting die helemaal niet in hun eigen schappen liggen. "Deze walnoten zijn op een dolfijnvriendelijke manier gevangen."

Een natgeregende man bijt in een frikandel. Je kunt zien dat hij het nodig had. Troost in de vorm van een worst.

De mens lijkt blind te zijn geworden voor de troostende werking van eten. Een pan soep. De geur van draadjesvlees. De halve inhoud van een tube Zaanse mayonaise op een gehaktbal. De knapperige zachtheid van een frikandel.

En dan die binnenkant. Die aan de kleurloos grenzende grijsheid van een frikandelkern. Niemand weet wat erin zit en niemand weet hoe je het schrijft, maar Koos weet dat het goed zit, want Koos houdt van frikandellen zoals kroketten van kroketten houden.

Reageren? james@parool.nl

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (36) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden