Johan Fretz. Beeld Floris Lok

Klinefelter en zijn bandrecorder

Column

Terwijl het Britse Lagerhuis de brexitdeal van Theresa May wegstemt, zit ik dinsdagavond in een popzaaltje in Almere. Een jeugdvriend heeft me uitgenodigd om een speech te houden ter ere van de negentigste geboortedag van Martin Luther King.

Eregast is de Amerikaan Harcourt Klinefelter. Ik kende zijn naam tot voor kort niet, maar Klinefelter was in de roerige jaren van de Civil Rights Movement de persvoorlichter en woordvoerder van de iconische dominee. Een witte Amerikaan, die zich mengde in de strijd van zwarte Amerikanen voor gelijke rechten.

Harcourt zeulde in die tijd een draagbare bandrecorder in lederen draagtas met zich mee en nam de gouden woorden van dr. King op. Er is een foto waarop je de jonge Harcourt met die opnametas naast King ziet lopen. Hij documenteerde alles zorgvuldig, versneed de beroemde speeches tot samenvattingen, zodat ze in het tijdslot van de radio pasten en zo nog meer mensen konden bereiken.

Inmiddels woont Klinefelter met zijn Nederlandse vrouw Annelies alweer een halve eeuw in een Overijssels dorp en is hij zelf dominee. De boodschap van dr. King, die van universele liefde, is hij de rest van zijn leven blijven verspreiden. Vanavond betreedt hij als laatste het podium en deelt zijn gloedvolle verhaal.

Treffend is hoe hij het verschil uitlegt tussen ‘anxiety’ en ‘fear’. Klinefelter brult, de zaal schrikt op. “In het geval een leeuw zo voor je staat is het goed om bang te zijn. De angst heeft een doel en zou je leven kunnen redden. Maar ‘anxiety’ is een ander verhaal. Dat is horen dat een leeuw is ontsnapt uit de dierentuin, aan de andere kant van de stad, en plots in paniek raken over wat er allemaal wel niet zou kunnen gebeuren.”

Hij praat met die kalme onverstoorbaarheid, die alleen oude mensen lijken te bezitten. Na afloop staan we met alle sprekers op het podium, klaar om naar de bar te gaan, maar ik wil nog iets weten. Ik wijs naar de lederen tas aan de rand van het podium, met daarin een bandrecorder en vraag: “Meneer Klinefelter, is dat de bewuste bandrecorder?”

Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht, hij stapt naar voren en zegt: “Dat klopt, met mono-geluid. Mijn telefoon neemt nu op in stereo en kan zelfs filmen, ongelofelijk. O, je hebt geen idee hoe zwaar dat ding is. Maar... hij doet het nog.”

En dan loopt hij traag de trap af, naar de bandrecorder toe en drukt op de playknop. We zien de spoelen van de bandjes draaien en horen plots kraakhelder de stem van Martin Luther King door de zaal galmen. Alsof hij naast ons staat. Ik lees in Harcourts ogen dat The Dream in hem nog springlevend is. We luisteren ademloos, naar de magie van de overlevering.

Reageren? j.fretz@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden