Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Kinderen van vier hechten zich nog niet aan de vader, schreef de IND

PlusTinkebell

Jaren geleden. Voor het bevrijdingsfestival in Vlissingen was ik gevraagd om een kunstproject op de markt te maken met het thema ‘vrijheid’. Een paar maanden daarvoor had een groep uitgeprocedeerde asielzoekers, inmiddels bekend onder de naam We Are Here, zich gesetteld in een gekraakt kerk­gebouw bij mij om de hoek, ‘de Vluchtkerk’. Ik was hierdoor geïnspireerd en mijn idee was simpel. Ik wilde laten zien hoe veel van onze (mijn!) vrijheden een privilege zijn. De vrijheid om ergens te kunnen wonen en geld te verdienen bijvoorbeeld. Of de vrijheid om soms creatief met regels binnen een systeem om te gaan.

De eerste man die ik sprak tijdens het rekruteren van performers die onderdeel van mijn kunstwerk zouden worden, kwam uit Somalië. Hij was al jaren in Nederland en zijn vriendin, de moeder van zijn vierjarige dochter, had net een verblijfsvergunning gekregen. Maar hij niet. Verslagen toonde hij me een brief van de IND waarin stond dat hij uitgezet zou worden omdat ‘kinderen van vier zich nog niet aan hun vader hechten’ en ‘met de moderne technologie was het eenvoudig om contact te houden middels videobellen’ dus hij kon makkelijk op afstand invulling geven aan zijn vaderschap.

Mijn kunstprojectidee was hem te tricky. Hij wilde geen extra risico lopen gescheiden van zijn gezin te worden. Wat overigens niet hielp. Een paar maanden later zat hij in het vliegtuig.

Twee andere uitgeprocedeerde jongens besloten wél mee te werken en het plan was als volgt: ik had een vergunning aangevraagd voor een kunstwerk op de markt in de vorm van een tijdelijk huis. Hier zouden twee mensen een maand lang in wonen als performance. Dit om te laten zien dat ergens veilig kunnen wonen, ergens thuis zijn, de grootste vorm van vrijheid is. In mijn aanvraag schreef ik ook dat ik mijn performers zou betalen voor hun aanwezigheid.

Ik kreeg de vergunning.

Het tijdelijke huis werd gebouwd. Op Bevrijdingsdag namen de jongens hun intrek. Ik betaalde ze een voorschot. Het was een succes. Ze maakten praatjes met buurtbewoners die nieuwsgierig kwamen kijken en iedereen was blij. Behalve de burgemeester van Vlissingen. Die barstte bijna uit elkaar van woede toen hij hoorde dat mijn mensen, niet écht mensen-mensen waren. Maar illegalen. En die mogen niet wonen. Die mogen zich niet thuis voelen. Op de regionale tv dreigde hij persoonlijk met een bulldozer over het huis te rijden, als de jongens niet per direct zouden vertrekken.

Afgelopen week werd het zwartboek Ongehoord – onrecht in het vreemdelingenrecht gepresenteerd met daarin 47 schrijnende verhalen van migranten in Nederland. Opgetekend door drie asieladvocaten, naar aanleiding van de enorme gelijkenis die zij zagen met het grote onrecht in de toeslagenaffaire.

Ik durf echter wel te stellen. Dat de mate van onmenselijkheid. Hier nog vele malen groter is.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden