Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Kiezen waar je wil wonen, ook dat is een recht

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Zondag is het woonprotest in het Westerpark, in Amsterdam. Eindelijk. De wooncrisis is namelijk geen natuurramp die ons is overkomen en waar we niets aan kunnen doen. Dit is het resultaat van politieke ­keuzes die financiële winst voor een heel kleine groep prioriteit geven boven het welzijn van een heel volk. Het is crimineel.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: wonen is een universeel recht. En niet alleen een huis is dat, maar ook een thuis. Oftewel, kiezen waar je woont. Mensen vragen me weleens waarom ik me toch zo druk maak om het onmenselijke woonbeleid en de gentrificatie die op een gewelddadige manier personen en gemeenschappen, vooral van kleur, onthemen. Ik kan toch gewoon verhuizen naar een andere uithoek van Nederland en daar een prima leven leiden?

Allereerst: nee, dat kan ook niet. Overal rijzen de huizenprijzen de pan uit. Bovendien zou buiten Amsterdam wonen nooit mijn eigen keuze zijn. Dit is mijn thuis, hier heb ik mijn familie, vrienden, werk en een sociaal netwerk waar ik op kan terug­vallen. Dat is essentieel.

Ten tweede weet ik als Afghaanse Nederlander hoe het is om onvrijwillig te moeten verhuizen. De situatie die dat creëerde had niks te maken met democratie en vrijheid. Omdat democratie en vrijheid het zelfbeschikkingsrecht van mensen horen te dienen. Maar in plaats daarvan wordt er vanuit onze overheid fundamenteel inbreuk gemaakt op uitgerekend dat wat ons als burgers zelfstandig en autonoom maakt: een levens­basis van waaruit we kunnen groeien en bloeien.

De afgelopen veertig jaar heeft het neoliberalisme een zo klein mogelijke overheid bewerkstelligd onder het valse voorwendsel dat iedereen die maar hard genoeg werkt een zo gelukkig, gezond en succesvol mogelijk leven zal leiden. Een leugen, want tegelijkertijd zijn de belangrijkste publieke voorzieningen die een mens gelukkig, gezond en succesvol maken wegbezuinigd, geprivatiseerd en ontoegankelijk gemaakt. Volkshuisvesting werd woningmarkt. Een dak boven je hoofd werd wooncarrière. Publieke ruimten werden consumptiehubs. En de valse notie werd: als jij geen huur of hypotheek kunt betalen, is dat je eigen schuld.

De verhuurdersheffing, een maatregel die in de economische crisis werd getroffen maar nog steeds geldt, moet per direct afgeschaft worden. Het is een belasting op sociale huurwoningen en een excuus voor corporaties om zo min mogelijk sociale huurwoningen bij te bouwen. Daarna moeten gemeenten een huurdeksel hanteren. Vervolgens zoveel mogelijk sociale huurwoningen opkopen van corporaties, die reguleren en zo een economisch monopolie van internationale beleggers voorkomen. En onze steden moeten stoppen met het obsessief concurreren met New York, Londen, Parijs, etc. Uitgerekend op deze plekken treffen we de gruwelijkste horrorverhalen aan over onmenselijk woonbeleid. Waarom zouden we dat willen?

Kom zondag naar het woonprotest.

Verandering is aanstaande.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden