Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Kick Out Zwarte Piet komt op de agenda door het geweld

PlusTheodor Holman

Terwijl ik gezellig in de zon fietste, met een hond voor in de mand, kwam ik demonstrerende jongeren tegen. Eigenlijk dacht ik dat het voor iets kunstzinnigs was, want er werd een dansje gemaakt, maar iemand vertelde me dat het om het klimaat ging.

“Is dit Extinction Rebellion?” vroeg ik aan een dienstdoende agent.

De goede man wist het niet.

Ik bleef nog dertig seconden naar het groepje kijken en fietste door.

Hebben demonstraties eigenlijk zin?

Is er ooit een demonstratie geweest die mij op andere gedachten heeft gebracht? Zou er iemand bestaan die na het zien van een demonstratie zijn mening heeft herzien?

Ik vond Martin Luther King met zijn speech absoluut indrukwekkend, maar zou er in Amerika iemand zijn geweest die na de mars naar Washington in 1963 dacht: Nu ben ik geen racist meer. Dat is waar je op hoopt, maar het valt altijd tegen.

Ik ga niet anders over het klimaat denken door het zien van een demonstratie. Maar waarom vond ik vroeger demonstreren (tegen Vietnam, tegen de Neutronenbom, et cetera) dan zo belangrijk? Waarom vinden boeren het belangrijk om met hun trekkers op het Malieveld te staan? Ze tonen hun wanhoop. Maar succes krijgen ze niet door het vreedzame karakter, maar juist door hun agressiviteit. Ze blokkeren iets. Ze frustreren.

Kick Out Zwarte Piet heeft geen succes door hun vreedzame aanwezigheid, het komt op de agenda door het geweld dat wordt gepleegd. Zo hebben demonstraties alleen succes als je iets in brand steekt of eigendommen van anderen vernietigt. Je moet dingen kapot maken.

Ik was vroeger zo kwaad op de wereld, en vooral op de Amerikanen met hun ‘walgelijke kapitalisme’ en ‘het platbombarderen van de arme Vietcong’ dat ik het volkomen gerechtvaardigd vond om hier in eigen land iets naar de gallemieze te helpen. Het was wraak. Wraak van een verwend kind dat het zich kon permitteren zich het vermeende leed van de wereld aan te trekken.

Wat men bij een demonstratie demonstreert, is ook meestal wraak. Je demonstreert niet voor de ander, maar voor jezelf.

Zo min als demonstreren zin heeft, zo min hebben debat en dialoog zin. Nooit laat iemand zich daardoor overtuigen.

Als linkse revolutionair werd ik in Frankrijk verliefd op een cynisch meisje, studente bij de liberale filosoof Raymond Aron. Mijn bekering duurde een uur. Haar overtuigende argumenten waren een begerenswaardig lichaam en een hese stem.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden