Lezersbrief

'Karel van de Thomaskelder gelóófde in ons'

Manna Mulder schreef een brief over Karel Eykman van de Thomaskelder. 'Onder Karels bezielende en ongelooflijk positieve leiding, Karel die in ons gelóófde, ontstonden vriendschappen voor het leven.'

De Thomaskerk in de Prinses Irenestraat.Beeld Google Streetview

Vorige week las ik een interview in de krant met Karel Eykman vanwege het 50- jarige bestaan van de Thomaskerk over zijn frustraties in de periode dat hij werkzaam was als jeugdleider in de Thomaskelder.

Destijds kwam ik in die kelder en dat heeft voor mij, en voor vele anderen, een enorme betekenis gehad. Op een belangrijk moment wanneer je vorm moet gaan geven aan je leven.

In 1968 kwam ik er bij toeval terecht, ik meen via een vriendinnetje. Wij waren thuis niet gelovig, maar dat was in de Thomaskelder, aan de kerk vastgebouwd, geen probleem. Ieder schaapje was welkom, zo voelde het helemaal.

Ik was veertien en de oudsten waren rond de achttien. Karel was in voor van alles en hield met zijn nog maar 32 jaar de boel goed op orde. Hij was enorm enthousiast, modern, gaf alle ruimte. Van overal en nergens kwamen allerlei jongeren die de Thomaskelder bevolkten, een héél bont gezelschap. En van Karel mocht ongeveer alles.

Toen deed het blowen zijn intrede. Was dat in eerste instantie nog geen probleem, toen het de kerkenraad ter ore kwam, werd het dat wel. Karel werd steeds gespannener. Er dreigde opheffing, we mochten niet meer binnen blowen, en ook niet in de buurt. Als Karel ons betrapte, kregen we een schorsing. Er werd een beetje stoned om gelachen.

Het voelde allemaal ongelooflijk goed en fijn en vrij en de toekomst lag aan onze voeten. En toen werd het zomer 1969. Er was geen ontkomen meer aan: de Thomaskelder moest dicht. Het was over en uit. Karel moest weg en wij waren ons clubhuis kwijt.

Karel Eykman.Beeld Ivo van der Bent

Onder Karels bezielende en ongelooflijk positieve leiding, Karel die in ons gelóófde, ontstonden vriendschappen voor het leven. Vriendschappen die al bijna vijftig jaar bestaan. In diverse 'cirkels' van vriendengroepen zijn wij nog steeds allen met elkaar verbonden.

Verleden maand fietste ik over de Koninginneweg en zag op afstand een oude man in tegenovergestelde richting aan komen fietsen. Een beetje onvast. Maar dat ben ik zelf, inmiddels zestigplus, ook een beetje. In het voorbijgaan, zag ik dat het Karel was.

Roepen deed ik uit veiligheidsoverweging maar niet. Vorige week zaterdag zag ik hem in de krant. Nog altijd dezelfde Karel, maar wel een stuk ouder. Ik denk vaak aan hem, dat ik zó blij ben dat ik deze man ooit heb ontmoet. Die hele periode zit in mijn hoofd geëtst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden