Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Kan je niets meer met je eigen kind te maken willen hebben?

Plus Theodor Holman

Ben is dood.

De inhoud van de rouw­envelop gaf me een stomp en het gevoel dat ik verdriet moest kotsen.

Ben, leeftijdgenoot van mijn dochter. Een prinsje in een ­gezin waar ik destijds als geschei­den vader met enige jaloe­zie naar keek.

Ben had een muzikaal talent, hij kon makkelijk leren, hij was goed in sport; het presenteerblad werd steeds groter want zijn ouders konden het zich permitteren, en alles wat hij daarvan af pakte, kreeg een gouden glans.

Maar genen kunnen een duivel zijn, vooral als je de slechte niet merkt. Dat hele presenteerblad viel in één keer uit zijn handen.

“Het gaat slecht met Ben, Theodor,” zei zijn moeder die ik kende uit de tijd dat ik mijn dochter van de basisschool haalde. Ik was haar op straat tegengekomen. Het uitdrukkelijk noemen van mijn naam onderstreepte de ernst; ik werd betrokken bij iets waarvan je je zou kunnen voorstellen dat het geheim moest blijven.

“Ben is aan de drugs.”

“Ach, wat vervelend,” was mijn nietszeggende reactie.

Dat was vijftien jaar geleden.

Zijn moeder, en af en toe zijn vader, kruisten met regelmaat mijn pad. Zij werden snel ouder; op straat hielden ze elkaar vast, en als we elkaar spraken, deed zij het woord en keek hij naar zijn schoenen.

“Ben is al maanden weg.”

“Ben is in Frankrijk op­gepakt.”

“Ben laat niets meer van zich horen.”

“Waarschijnlijk heeft Ben bij ons ingebroken.”

Het ergste was dat ze steevast aan mij vroegen: “En hoe gaat het met je dochter?”

Hoe breng je goed nieuws dat pijn doet?

Van Ben waren ze afscheid aan het nemen, maar kan je dat als ouder? Ouderliefde is ook een plicht, maar wanneer is dat geen plicht meer? Kan je niets meer met je eigen kind te maken willen hebben? Voor zijn eigen bestwil?

Ja, dat kan, maar de ontstane leegte vulde zich met schaamte en schuldgevoel.

Het woord ‘Ben’ uit hun mond bestond steeds vaker uit tranen, bloed, zuur, woede en ijskoude onmacht.

En nou is hij dood.

“Er is diep verdriet en opluchting,” zei de moeder, die ik aan de telefoon had. In haar stem klonk weer iets van dertig jaar geleden, toen wij onze kinderen van school haalden. Soms kwamen mijn dochter en hij hand in hand de school uit.

Theodor Holman(1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden