Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Kaag is weg, maar Rutte blijft: hij is half mens, half schaakbord

PlusTheodor Holman

Kaag is weg. Onnodig, maar ze had zichzelf vast­geschroefd. Door haar uit­spraken, haar daden en door haar opvattingen. Waren dat hoogstaande opvattingen? Zo verkoopt ze ze graag, maar ze kon op een belangrijk moment haar baan niet aan. Terwijl ze toen juist al die eigenschappen nodig had waarvoor ze was gevraagd: diplomatie, voortvarendheid, strengheid, humaniteit. Hoogstaande opvattingen kon zij niet met hoogstaande daden schragen.

Rutte blijft.

Hij heeft een andere mentaliteit. Hij wordt steeds meer een mysticus. Politiek is zijn leven. Heeft hij méér? Mocht hij dat hebben, dan weet hij dat geweldig af te schermen. Mark heeft wat vrienden, zijn piano en de politiek. Maar politiek is bij hem nauwelijks het op basis van een idealisme besluiten nemen, het is meer het spelen van een strategisch spel met als doel dat hij onaantastbaar blijft.

Hij verbergt zich altijd. Hij kan zich verbergen in het debat, in z’n zogenaamde jovialiteit, in z’n brede lach die, zonder dat hij het doorheeft, een uithangbord is van zijn angst. Maar waarvoor hij bang is? Sterke vrouwen? Ruwe mannen? We weten het niet. Slim is bij hem synoniem voor sluw. Achteraf kun je zeggen dat hij het wéér niet slecht heeft gespeeld. In zekere zin heeft hij Sigrid een slag toegebracht.

Dus wil iedereen nu weten: hoe gaat het nu verder met de formatie?

Dat wordt bloed drinken, gif spuiten, heupworpen inzetten, karatetrappen uitdelen, slijmen, elkaar diep in de ogen kijken en elkaar ontwijken. Het wordt een wedstrijd die Mark gaat winnen en ondertussen zingt eenieder zijn eigen liedje van haat.

Stel je maar voor: Rutte, Kaag en Hoekstra gaan in de bossen met elkaar praten. Twee van de drie horen eigenlijk niet in de Haagse politiek thuis. De één is een McKinseyman, de ander een hooggestemde diplomate. De derde is de raspoliticus. Een raspoliticus is half mens, half schaakbord, z’n tong is van honing, zijn slijm van gif. Als hij het woord ‘volk’ uitspreekt moet hij kotsen.

Moeten we nu denken aan nieuwe verkiezingen? Snel kun je die niet organiseren. En wie zou daar voor zijn? Kleine partijen kunnen opeens weggeblazen worden. Behalve misschien de Lijst Omtzigt. Maar krijgt Pieter het voor elkaar een grote lijst te maken? Misschien, maar misschien ook niet. Nieuwe verkiezingen zullen wellicht enkele verschuivingen teweeg brengen - de ene partij wat zeteltjes meer, de ander minder - maar de echte problemen hou je.

Mark weet te wachten.

Wat zou hij ook anders moeten doen?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden