Thomas Acda Beeld Wolff

Juf heeft de regels veranderd

Plus Thomas Acda

De juf is al begonnen met de les. Het is nog geen half negen, maar misschien hoopt ze dat de dag dan ook eerder zal eindigen. Terwijl de kinderen snel hun tas wegzetten en tussen onze benen door opvallend onopvallend naar hun stoel proberen te sluipen, staan twee andere ouders en ik verbijsterd te kijken naar de gevulde klas. Het is nog geen half negen!

De juf ziet de kinderen niet want ze kijkt naar mij. Ik kijk naar haar, maar ben nog niet bang. Ik sta te bedenken hoe het kan dat die andere ouders hun kind al zo vroeg in de klas hebben zitten. De moeders naast me en ik hebben alle drie wat vrijere banen, dat is waar, maar toch. Dan besef ik dat de juf mij nog steeds aanstaart en begint de bang toch. Een al vroeg in mijn jeugd aangeleerde eigenschap. Andere jongens in de klas waren brutaal, ik nooit. Ik ben gezagsgetrouw. Een grapje alla. Een grapje te veel en dan de klas uit moeten, ook alla. Maar brutaal? Nooit.

Waarom loop ik niet weg? Die andere werkeloze ouders zijn allang gevlucht! Wat kan die vrouw staren. Dan besef ik waarom ik niet ga. Ze heeft de regels veranderd. Ik erken gezag, ik ben goed opgevoed, maar je moet niet halverwege het spel de regels veranderen! Ik overweeg het ophalen van de kin. De wat-moet-je. Maar dat kan niet. Ze is veel ouder, ze is echt een oudere juf. Ze verdient mijn respect. Ik ga die etters geen lesgeven, een keer per jaar sportdag en een jaarlijkse kerstversieringsophangmiddag is mij genoeg. Bovendien, mijn dochter is de enige die daar dan de rest van het schooljaar last van heeft, van mijn wat-moet-je?

Ik druip af. Juf haalt niet eens de overwinning binnen. Niet eens de dat-dacht-ik-ook-blik. Ze is echt goed!

Beneden probeer ik zielig nog een beetje mijn gelijk te halen bij de deurjuf.

“Het is toch nog geen half negen? Als je het voorbíj jou haalt, vóór de bel, dan ben je toch op tijd binnen?”

Ze kijkt me vriendelijk aan. “Iedereen is moe. Het is een lang jaar geweest en te vroeg warm.”

Ze heeft gelijk. Samen kijken we naar nog net op tijd binnenglippende ouder/kinderkoppels. Iedereen is moe. De altijd vrolijke televisiemaker. De alcoholische accountant. De notaris. Zelfs de tattoo van meester Frans oogt vermoeid.

En alhoewel het pas net half negen is geweest, en dit maar 425 woorden zijn, ga ik toch echt even liggen.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van ‘de’ Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden