James Worthy.Beeld Agata Nowicka

‘JOUW ENIGE JUF IS JE VADER IN EEN BOXER­SHORT, VRIEND!’

PlusJames Worthy

Mijn zoon vraagt of ik nog een kleurplaat voor hem wil uitprinten. Ik ga door het stapeltje kleurplaten dat ik eerder vandaag al heb uitgeprint heen en zie bijzonder weinig kleur. Mijn vrouw zei laatst tegen me dat ik best wat vaker boos op hem mag worden en misschien is dit wel het perfecte moment.

Kom op! Papierverspilling is niets minder dan een genadeloze klap in het gezicht van Moeder Natuur en iedereen weet dat haar wangen beschermd gebied zijn. Haar moet je niet boos willen maken. Ze is van nature een vechter. Eén vlakke hand en ze vlakt ons allemaal uit. Ik moet ingrijpen.

“Waarom kleur je je kleurplaten niet in?” vraag ik.

“Is dat verplicht dan?”

Laat niet over je heenlopen, James. Hij mag dan slim voor zijn leeftijd zijn, maar jij bent bijna veertig. Tucht is een instrument en als je vaak genoeg oefent, kan orde als een Stradivarius gaan klinken.

“Geen grote mond, knulletje, weet je wel hoe duur papier is?”

“Nee, maar weet jij dan wel hoe duur papier is?”

Shit! Nee, natuurlijk weet ik dat niet. Ik loop naar de wc en google de prijs van papier.

“0,0065!” schreeuw ik, terwijl ik de huiskamer weer binnenloop.

“Is dat veel geld?”

“Ja, man. Met 0,0065 zou je vier helikopters kunnen kopen.”

“Wat heb je aan vier helikopters?”

Laat je niet uit de tent lokken. Rùùùùstig! Het is fijn in de tent. Haal even een paar keer adem. Kom niet aan die rits.

“Wat heb je aan acht kleurplaten als je geen zin hebt om te kleuren?”

“Sommige kleurplaten zijn zo mooi dat je ze niet hoeft in te kleuren.”

“Wie zegt dat?” vraag ik.

“De juf.”

“IK BEN DE JUF!”

“Nee, mijn juf. Die van school.”

“SCHOOL? SCHOOL BESTAAT NIET MEER! DIT IS DE TOEKOMST! JIJ EN IK AAN DE KEUKENTAFEL. JOUW ENIGE JUF IS JE VADER IN EEN BOXER­SHORT, VRIEND!”

“Papa, ik moet altijd lachen als je boos doet.”

“Dat heb je van je moeder. Die reageert ook zo op mijn woede. Mijn vlammen kietelen. Toen jij er nog niet was, hadden mama en papa een keer ruzie. Ik was zo boos op haar dat ik met twee volle rugzakken richting de deur liep. Ik wilde echt weg. En toen lachte ze. Het was een prachtige lach. Alsof de zon gaapte of zo. Zo lachte ze.”

“En toen kon je niet meer weg?” vraagt hij.

“Dus dat. Je moeder lachte allemaal nieuwe sloten op onze voordeur. Ik kon niet meer weg.”

“Je bent wel blij dat je bent gebleven, toch?”

“Maar natuurlijk, stinkwinkel. Elke ochtend als ik wakker word, hebben jullie mij al ingekleurd. Jullie zijn mijn alles.”

“Wat is alles?”

“Alles is twee keer 0,0065.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden