Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Jongste Dochter, met van die afschuwelijke tribals?

PlusMaarten Moll

’s Avonds, als ik op tv naar de Top 2000 Quiz kijk, komt er een fragment voorbij van het lied Into My Arms van Nick Cave.

‘And I don’t believe in the existence of angels,’ zingt hij met gekwelde stem.

“Nou, vertel dat maar aan mijn dochter, Nick!” roep ik naar het scherm.

Ik sluit mijn ogen.

Een paar uur eerder.

Jongste Dochter belt.

“Hi, pap, hoe gaat het? Fijne dag tot nu toe? Hoe was het bij opa en oma? Hangt ons cadeautje al in de kerstboom? Zal ik het toetje maken met kerst? Ik heb net bij Appie gewerkt, niet normaal die drukte.”

Na dit koetjeskalfjesbombardement is het even stil.

“Maar, eh, dat is dus niet waarom ik bel, maar dat had je waarschijnlijk al begrepen.”

“Zeg het maar, liefje.”

“Wat zou je ervan zeggen als ik een tattoo laat zetten?”

Die zat er wel een beetje aan te komen, die vraag. Opeens had ze ook een navelpiercing, waar ik in september achter kwam toen ze in het ziekenhuis lag na haar nachtelijke fietsongeluk.

“Heb je er goed over nagedacht?”

“Al twee maanden,” zegt Jongste Dochter.

“Het is voor de rest van je leven, hè?”

“Ja, dat weet ik, pap, en ik weet hoe je over plakplaatjes denkt…”

Ik zie haar voor me, met van die afschuwelijke tribals, idiote levenssymbolen, ‘betekenisvolle’ woorden en zinnen. En een veelkleurige draak strengelt zich rond haar lichaam.

“… maar het is maar een kleintje, vijf bij vijf centimeter.”

“Je had al wat in gedachten?”

“Ja, een engeltje.”

“Een engeltje?”

“Ja. Ik denk nog heel vaak aan het ongeluk, en ook dat het veel slechter had kunnen aflopen. Ik denk echt dat er een engeltje op mijn schouder heeft gezeten. Dus wil ik een engeltje, op mijn linkerschouderblad.”

“Zullen we samen dan een engel uitzoeken?” vraag ik damagecontrolerig.

Het is even stil.

“Ik heb zelf al een ontwerp uitgezocht en naar de tattooshop gemaild.”

(“Hé, wat een mooie tatoeage!” “Ja, die heeft mijn vader voor me uitgezocht.” Ridicuul. Absurd. Kansloos.)

“Oké, maar zou je er niet nog even wat langer over willen nadenken?”

“Ik sta nu voor de tattooshop.”

“O…”

“En over een paar minuten is mijn afspraak.”

“Nou, eh, is het wel een betrouwbare zaak?”

“Ik ben er van de week al geweest. Ze zijn heel aardig. Het is bij Tattoo Peter.”

Dit is een tot in de puntjes voorbereide overval.

“Wat wil je dat ik zeg? Over twee weken word je achttien, en…”

“Dank je pap, maar ik moet nu naar binnen, hóóóóói!

Later op de avond stuurt ze me een foto van haar schouder. Ik zie een lief, mollig engeltje met vleugeltjes.

Ik app terug dat ik het prachtig vind.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden