Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Jongeren zien Hubert Bruls als een wandelend stuk buikspek

PlusTheodor Holman

Zo iemand als Hubert Bruls – voorzitter van het Veiligheidsberaad en burgervader, maar ook een wandelend stuk buikspek volgepropt met dikke vetranden van onderliggend lijden waarop een beslagen bril wankelt – zegt: “Gedraag je en houd je in vredesnaam aan de maatregelen.”

Bruls heeft gelijk, maar mijn onsmakelijke typering in de allereerste zin is hoe jongeren hem zien. Zo’n uitspraak door hem gedaan zou voor mij, was ik achttien, een reden zijn om eens flink te feesten. Om te laten zien: ik heb met jullie ouderen niks te maken, jullie zitten mij in de weg. Jullie kunnen duizend, tienduizend keer zeggen dat door corona de ziekenhuizen het niet meer aankunnen – nou, jammer dan. Dat is jullie schuld!

Er is namelijk een ernstig, onderschat generatieconflict.

Jongeren zijn niet alleen de dupe van de deze coronacrisis, maar ze waren daarvoor ook al de schlemielen. Niet alleen kunnen ze fysiek nergens heen, aan hun intelligentie en opleiding hebben ze nu ook niks; ze zitten gevangen achter een scherm waar ze gamen, porno kijken of op het darkweb wapens kopen.

De huizenmarkt zit voor hen potdicht en de gedragingen van hun ouders – die in de weg zitten – snappen ze niet. Althans, ze snappen niet dat die dingen niet verwijtbaar zijn. Zijn ze eindelijk de leeftijd die ze altijd wilden hebben, blijkt het een hel.

Jongeren kunnen ons nergens op afrekenen, ons niet rechtvaardig straffen, terwijl ze alles wat op hen afkomt onrechtvaardig vinden. Ze hebben er soms behoefte aan ons wél op die dingen af te kunnen rekenen. En dan zien ze zo’n Bruls die alle kansen heeft gehad en zich overduidelijk geen enkele beperking heeft opgelegd en die gebruikt dan de gebiedende wijs. “Gedraag je!”

Tijd om nu de ouderen de les te lezen: Wij kunnen nu iets doen, wat dodelijk is voor hen.

Zo’n feest zegt: Laat ons alleen! We proberen hier nog iets te maken van ons leven. We weten dat we dansen op een vulkaan, maar de lava zal jullie kant op stromen. Zo’n feest is het vieren en het imiteren van een vrijheid die ze buiten de dansvloer niet hebben.

“Waar is het feestje? Hier is het feestje!” Precies, want het feestje kán nergens anders zijn dan waar zij zijn. Zo wapent de jeugd zich tegen ouderen.

De coronaconsequentie is dat ik uit de buurt van de jongeren moet blijven. Anders geven zij mij een doodskus of veroorzaakt hun zoete adem mijn doodsrochel.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden