Plus Column

Jongens en voetbaltenues: er is niks waar hun hart sneller van gaat kloppen

Ellen Dikker Beeld Wolff

Jongens en voetbaltenues. Er is niks waar hun hart sneller van gaat kloppen. Althans niet dat van mijn zoontje. Vanaf zijn vierde jaar is hij in de ban. Ik herinner me zijn allereerste voetbalpakje. Zijn vader liep er tegenaan in de stad. Een compleet tenue van Arsenal. Shirtje, broekje, sokken. Maat 92. Hij kon het niet ­laten hangen.

Mijn zoontje was buiten zinnen van vreugde. Hij was nog te jong voor een voetbalclub en speelde elke zondag met wat vriendjes een partijtje in het Westerpark. Altijd in tenue. Tot het een keer in de was zat en ik hem een 'gewoon' joggingbroekje wilde aantrekken. Hij maakte een scène. Zonder officieel tenue kon en wilde hij geen wedstrijd spelen.

Niet veel later begon het grote verzamelen. Voor zijn verjaardag kwam hij met een wensenlijstje. "Mam, ik wil Brazilië met Kaká achterop. En Chelsea met Torres. Maar het liefst FC Barcelona. Die wil ik echt graag."

Wie daar achterop moest staan, liet zich raden. Aangezien het hem meer om kwantiteit dan om kwaliteit ging, volstonden replica's. Hij was nog te jong om het verschil te zien. Dat het kind elke dag in zweterig polyester liep, nam ik op de koop toe. Hij was er gelukkig mee.

Tot hij een jaar of zeven werd.
"Mam, dit tenuetje is nep."
"Hoe kom je daar nou ineens bij?"
"Dat zeggen ze op school."
"Nou en?"
"Ik wil een echte. Een echt Ajaxtenue, mag het, please?"

Ik zag op internet een pakje van vorig seizoen dat flink was afgeprijst.

"Nee, die is oud. Ik wil de nieuwe."

Ongelooflijk. Hoe wist dat kind dat? Ik zag geen verschil.

"Kijk maar, dat boordje is anders. En die strepen hier ook."

Op een bepaalde leeftijd kijken jongens naar voetbaltenues zoals een bioloog naar moleculen. Elk detail wordt in kaart gebracht.

Sinds hij bij Ajax speelt, hoef ik geen pakjes meer te kopen. De clubkleding krijgt hij en andere tenuetjes worden aan het eind van het seizoen na een internationaal toernooi geruild. Vorige week was het zover.

Ze speelden tegen Benfica, Zenit St. Petersburg, Lille en Anderlecht. Het extra Ajax­tenue brandde in z'n tas. Mijn zoontje wist al met wie hij wilde ruilen. Bij Anderlecht speelt net zo'n kleintje als hij. Na het ophalen van de prijs dook hij direct op het jonge­tje. Niet veel later stond hij in vol ornaat te stralen. Ik wist al waarin hij maandag naar school zou gaan.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief.

Reageren? e.dikker@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden