null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Jonge activisten dromen van een radicale sociaaldemocratische partij

Plus

Nikolai Bondarenko (35) is een populaire videoblogger met een miljoen YouTubevolgers. Hij komt uit Saratov, een stad aan de Wolga. Hij is een fan van Aleksej Navalny en beschouwt hem als een politiek gevangene.

Toen Bondarenko wilde meedoen aan de demonstraties uit protest tegen de arrestatie van Navalny, wachtte de plaatselijke politie hem thuis al op. In Saratov zien de autoriteiten hem als een lastpak.

Bondarenko is ook lokaal parlementslid voor de Communistische Partij. Hij heeft zich kandidaat gesteld voor de Doemaverkiezingen en moet het dan opnemen tegen voorzitter van de Doema en Poetinvriend Vjatsjeslav Volodin.

Met die Russische Communistische Partij (KPRF) is iets interessants aan de hand. Dit overblijfsel van de ooit oppermachtige, door Lenin opgerichte Communistische Partij van de Sovjet-Unie wordt al sinds 2001 geleid door Gennadi Zjoeganov (76), een ouderwetse ­stalinist, die elk jaar braaf bloemen legt op het graf van zijn grote voorbeeld.

In 1996 verloor Zjoeganov op het nippertje de presidentsverkiezingen van Boris Jeltsin. Of beter gezegd: werd hij bedonderd door de liberale partijen, die bij deze eerste democratische verkiezingen stembusfraude pleegden.

Daarna koos Zjoeganov eieren voor zijn geld. Met 42 zetels in de Doema (van de 450) zijn de communisten de enige oppositiepartij in Rusland, maar in de praktijk loopt Zjoeganov sinds jaar en dag aan de leiband van het Kremlin. ‘Constructieve oppositie’ heet dat in Rusland.

De communistische vlam doofde alleen nooit helemaal. Toen Poetin aan de pensioenleeftijd morrelde, kwam de partij – die het vooral van oudere kiezers met nostalgie voor de Sovjettijd moet hebben – in actie.

Bij gebrek aan alternatief meldde een nieuwe generatie jonge activisten zich bij de KPRF. Zij dromen van een radicale sociaaldemocratische partij, die thema’s als armoede en corruptie hoog op de agenda zet. Een beetje zoals onze SP.

Tegelijk kwam Navalny op de proppen met het idee van ‘slim stemmen’. Navalny en zijn kandidaten worden overal geweerd van de kieslijsten. Dus besloten ze andere kandidaten te steunen, zolang die maar niet tot Poetins partij behoren. Onder wie dus KPRF-kandidaten.

In Moskou gingen de communisten zo van vijf naar dertien zetels, een spectaculaire winst.

Met de parlementsverkiezingen later dit jaar en Navalny’s groeiende invloed ruiken de jonge communisten hun kans. Dat brengt de oude partijleider Zjoeganov in een lastig parket. Hij heeft zijn ziel allang aan het Kremlin verkocht, maar kan de dynamiek binnen zijn partij moeilijk stoppen. Wat te doen met communistische volksvertegenwoordigers als Maksim Sjevtsjenko uit Vladimir, die zegt ‘de leninistische lijn is om Navalny te steunen’? “Lenin was hier heel duidelijk over. Het is onze plicht als communisten om de tsaar aan te vallen, niet de liberalen.”

Het is opruiende taal die de gestaalde kaders als Zjoeganov liever niet horen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden