null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

John de Mol lijkt bij mij in bed te liggen

PlusNico Dijkshoorn

Er begint mij iets op te vallen: alles wat ik heel graag zou willen kunnen, daar wordt uiteindelijk een televisieprogramma over gemaakt. Ik wilde al heel lang heel graag met een rugnummer op mijn jas dansen. Dus niet het bekende freestyle gehos op een feestje en de volgende dag naast het bankstel wakker worden, maar echt dansen waar je voor moet hebben doorgeleerd.

Enkele jaren geleden zette ik de televisie aan en zag ik Bart Chabot zijn eigen bril van het hoofd dansen in het programma Dancing with the stars.

Wanneer ik denk: zelf een schnitzel paneren, dat lijkt me nou leuk, dan kan je er vergif op innemen: drie maanden later is het programma So you think you can paneer a schnitzel op de televisie.

Als ik verveeld een enorme fallus bouw van Lego, dan staan er niet veel later onbekende Bekende Nederlanders – heel hard huilend en schreeuwend – naast een emmer Lego in het programma Legomasters from hell. De finale: in een verduisterde studio op je blote voeten naar een blokje Lego zoeken.

John de Mol en andere formatbedenkers lijken bij mij in bed te liggen. Alles wat ik in mijn slaap voor me uit lispel, daar verzinnen ze een show omheen. Ik word steeds voorzichtiger met wat ik graag zou willen kunnen.

Ik weet zeker dat als ik ergens terloops laat vallen dat ik ooit nog eens met dolfijnen wil zwemmen, er meteen een programma omheen wordt verzonnen. Gerard Joling, gekleed in een zilveren tanga, ergens in Studio 23, doodsbang in een opblaasbad. ‘Ze ruiken heel naar. Ze stinken! Haal me eruit!’

Of nog erger: Maarten van der Weijden die twee maanden lang tussen de zeehonden leeft in het programma So you wanna be a zeehond, alles natuurlijk voor de zieke mensen, maar ook weer een klein beetje voor zichzelf.

Laatste griezelige voorbeeld: ik wilde twintig jaar geleden al heel graag goed kunnen fotograferen. Over het strand lopen, een voetafdruk in het zand zien, een foto maken en dat de mensen dan denken: dit is een verwijzing naar de eerste stap op de maan. Dit gaat over teloorgang, over het verlangen naar de jaren zestig.

Dat programma bestaat nu ook. Een paar weken geleden zag ik beroepsgekkie Stefano Keizers een waterdruppel op een vuurtorenlamp fotograferen. De jury vond dat heel oorspronkelijk en gedurfd.

Er is eigenlijk maar één programma dat gaat over iets wat ik juist nooit heb gewild : alles achter me laten, mijn baan opzeggen en een naaktcamping voor veganisten beginnen in Azerbei­dzjan.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden