Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Johan Derksen hoeft niet van de buis, laat hem betalen voor zijn uitspraken

PlusLale Gül

Het Parool

In India heeft de temperatuur vorige week bijna de 50 graden aangetikt. Al jaren is het daar ’s zomers steeds onleefbaarder door de gevolgen van klimaatverandering, de rijkere mensen trekken al weg uit het land. Dit zal de komende tijd alleen maar toenemen; in een land met ruim een miljard mensen zullen velen op de vlucht slaan, ook richting Nederland, voor een leefbare toestand.

Terwijl dit gebeurde namen de spanningen tussen Rusland en Oekraïne verder toe en lijken we alleen maar verder verwijderd van een vredig einde. Bovendien is het recht op abortus op de helling gezet in het toonbeeld van de democratie, waardoor vrouwenrechten weer beperkt dreigen te worden. Het is ironisch dat dit alles gebeurt terwijl wij de bevrijding vierden deze week.

Maar wij hadden een veel omvangrijker probleem om ons de hele week collectief over op te winden: een 73-jarige voetbalcommentator die er al decennia om bekendstaat ‘een bek als een scheermes’ te hebben en de platte taal van de voetbalkantine te spreken, moest van veel mensen van de buis vanwege een enorme uitglijder; een anekdote over een drugsfeestje van vijftig jaar geleden waar zeker niet lacherig over gedaan mocht worden.

Goed nieuws voor het dierenasiel en de medische wetenschap, dacht ik meteen, want bij de vorige Derksenrel doneerde de beste man bij terugkomst op tv maar liefst drie ton aan een dierenasiel en een stichting die onderzoek doet naar alvleesklierkanker.

De hamvraag is natuurlijk: moet zo iemand al zijn werk verliezen en absoluut nergens meer een podium krijgen vanwege een anekdote waar hij zich naar eigen zeggen kapot voor schaamt en die juist diende als voorbeeld van hoe het níet moet?

Feit blijft dat deze man nog altijd de meeste kijkers trekt, meer dan welke talkshow dan ook, omdat men foute grappen die niet kunnen stiekem juist leuk vindt. Veel mensen vinden het nu eenmaal prettig daar naar te luisteren en dat deel van de samenleving – hoezeer de Paroollezer en de columnisten van gerenommeerde kranten dat ook verachten en minachten – mag zijn eigen geluid en jargon terughoren op de buis.

Dus Pietje Puk op Twitter kan wel roepen dat Derksen geen programma meer moet krijgen, maar ik vraag me af hoeveel ton Pietje zelf doneert aan het goede doel en waarom Pietje denkt dat we in een land moeten leven waar we het niet openlijk met elkaar oneens kunnen zijn, foei kunnen zeggen. En waarom excuses voor een uitglijder nooit genoeg zijn en zo iemand dan radicaal van de aardbodem moet verdwijnen.

Ik weet het goed gemaakt; Derksen komt terug op tv en tast diep in de buidel om gul te geven aan de vrouwenzaak.

In Nederland hebben we stichting Free a Girl, die strijdt tegen de seksuele uitbuiting van meisjes wereldwijd, en Femmes for Freedom van de onvermoeibare Shirin Musa, die strijdt tegen (culturele en religieuze) onderdrukking van vrouwen in Nederland. Ook hebben het project A Nice Place van de geweldige Nice Lenge’te, een Keniaanse mevrouw die strijdt tegen genitale verminking en uithuwelijking bij meisjes en opkomt voor onderwijs voor vrouwen. Nice Lenge’te is overigens een van de winnaressen van de Four Freedoms Awards van de Roosevelt Foundation.

Zo veel goede doelen: wat mij betreft kunnen er daarom nooit genoeg Derksenrellen zijn.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden