Massih HutakBeeld Artur Krynicki

Je wil je inschrijven voor een studie en belandt in de hel

PlusMassih Hutak

Stel je voor dat we leven in een land waar een jongen die er is geboren en praktisch vanaf zijn geboorte aan z’n lot is overgelaten, zichzelf zodanig staande weet te houden en dat hij de basisschool en zijn havo moeiteloos doorloopt. 

Een land waar die jongen zich intussen ontwikkelt tot dj en workshops geeft aan jongeren in de buurt en hij ook nog eens zorgt voor zijn oma, de enige voogd die hij ooit heeft gekend.

Stel je voor dat deze jongen op een dag besluit ICT te studeren en hij er dan achter komt dat hij door het plotselinge vertrek van zijn ouders naar hun vaderland eigenlijk nooit heeft beschikt over de juiste papieren. Dat hij die netjes aanvraagt bij de gemeente zodat hij kan studeren en daar te horen krijgt dat hij ‘illegaal’ is. 

Dat hij daarna een oproep krijgt om zich op korte termijn te melden bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) en dat hij op advies van zijn toenmalige advocaat, die wel meer onhandigheden uithaalde, niet komt opdagen.

Stel je voor dat hij vervolgens thuis wordt opgehaald door de politie en nu in plaats van in de studiebanken al drie maanden gevangen zit in Rotterdam, ­tussen mensen die worden verdacht van doodslag en witwassen. Terwijl hij in zijn negentien jaar nog nooit in aanraking is geweest met politie of justitie. 

En dat hij het zelfs in de gevangenis voor elkaar krijgt positief en hoopvol te blijven. Bij bezoeken vraagt hij zich eigenlijk vooral af hoe het met zijn oma gaat.

Stel je voor dat dit alles, nogmaals, is begonnen omdat deze voorbeeldige, slimme, participerende en inspirerende jongen naar de gemeente ging zodat ie zich kon inschrijven bij een hbo-instelling. Stel je voor.

Stel je voor dat we leven in zo’n land. Een land dat jaarlijkse bovenin de lijstjes staat van rijkste en gelukkigste landen ter wereld. Waar de overheid de administratie zodanig niet op orde heeft, dat de desbetreffende jongen nooit als minderjarige aanspraak heeft kunnen maken op een regeling. Een regeling waar hij volledig recht op had en heeft.

Stel je voor dat hij in zijn laatste jaren als minderjarige nog uit alle macht probeert om via zijn vader en advocaat dit hoofdpijndossier op te lossen, maar dat de zaak stagneert door kinderlijke slordigheden van zowel de vader als van de advocaat. Dat hij als negentienjarige dan maar zelf naar de gemeente stapt om het te regelen en vervolgens in de hel belandt.

Zo’n jongen bestaat. Zijn naam is Daniël Buter, hij is negentien jaar en een geboren en getogen Amsterdammer. Zijn ouders, afkomstig uit de Dominicaanse Republiek, lieten hem op driejarige leeftijd achter bij z’n oma in Nederland. ‘Maar toen die afstand deden van hun Nederlandse paspoort, had hij niet langer Nederlandse documenten,’ lees ik bij Het Parool. De IND, schaamteloos als ze zijn, willen geen uitspraken doen over ‘individuele gevallen’.

Stel je voor dat er gerechtigheid komt voor Daniël. Kun je het je voorstellen?

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden