'Je werd steeds meer mijn Nouri, mijn held, mijn goede vriend'

Journalist Jesse Beentjes was zaterdag aan't werk bij Het Parool toen het slechte nieuws over de jonge voetballer Abdelhak Nouri binnenkwam. Sindsdien laat Appie hem niet meer los. 'Ik smeek met ze mee, ik hoop en hoop en hoop.'

Spandoek bij het huis van Nouri in Nieuw-West Beeld ANP
Spandoek bij het huis van Nouri in Nieuw-WestBeeld ANP

Beste Nouri, lieve Appie,

Het moet me van het hart. Voor die onheilsdag, zaterdag 8 juli, had ik amper van je gehoord. Hoewel ik schrijf voor de meest Amsterdamse krant van Amsterdam, met een eigen Ajaxverslaggever en een zelfbenoemde Ajaxexpert op elke vierkante meter van de redactievloer, was en is mijn kennis van jouw club beperkt.

Van de voetballerij als geheel, mag ik wel zeggen. Een trauma van toen ik nog een wat dikkig, dromerig jongetje met zwakke enkels was, je kent het wel.

Die zaterdag had ik avonddienst. In mijn eentje zat ik achter de knoppen van Parool.nl, speurde het web af naar nieuws over onze stad. Brandjes, aanrijdingen. Dat werk. Het was een rustige avond, maar ik was toch zenuwachtig. 'Oefenwedstrijd Ajax. Geen liveblog, wel bericht,' stond er namelijk op het rooster.

Ik wist dat ik met een fout over die wedstrijd het Ajax-minnende deel van de redactie op mijn nek zou krijgen en had daarom braaf huiswerk gedaan. Dat wil zeggen: ik wist dat Werder uit Bremen kwam, dat de wedstrijd een primeur was voor zowel Marcel Keizer als aanvoerder Joël Veltman en dat doelman Van Leer was geveld door een scheurtje in zijn bilspier. Tevreden zat ik achter de computer: geen liveblog, wel bericht. Dat zat wel snor.

Het liep anders. Ik zag een bericht over een stilgelegde wedstrijd, een filmpje waarin je op de mat ging zitten. En toen ging het snel. Collega's appten over je. Het zag er niet goed uit, er waren ambulances en schermen. Er was sprake van reanimatie, hartmassages.

Snel tikte ik een stukje voor de site en stuurde een pushbericht naar de Parool-app. Zo gaat dat bij de krant.

Voor ik het wist had de eerdergenoemde Ajax-redacteur aan de telefoon, die me in korte, bondige gesprekjes verslag deed van de ontwikkelingen. Er kwam een traumahelikopter, er werd voor je geklapt.

Even later kwam er weer bericht: hartritmestoornissen hadden je beroerte veroorzaakt. Je was in slaap en ik verstuurde nog een push. Daarmee hielden de berichten die avond op.

De dagen daarna, toen jij de kunstmatige slaap van het Oostenrijkse ziekenhuis sliep, wilde ik meer over je weten. Waar je vandaan komt, wie je bent. Hoe je met je voet een bal raakt. Ik zag interviews met je, waarbij je met het heilig voetbalvuur smeulend in je diepe ogen vertelde dat je aanvoerder van Ajax wilde worden.

De wereld lag smachtend aan je voeten, klaar tot je je vleugels spreidde. Ik bedacht me hoe jij de jongen was geweest die ik nooit was: meester van de bal. Je werd steeds meer mijn Nouri, mijn held, mijn goede vriend.

Als je nieuwe grootste fan kon ik me plotseling voorstellen wat je medespelers moesten ervaren, wat échte Ajaxfans met lidmaatschappen en sjaals moesten voelen. Ik volgde elk nieuwtje over je op de voet en waakte over de nieuwskanalen om me ervan te verzekeren dat het goed met je zou komen.

Je familie vraagt om niet te stoppen met smeekgebeden. Ook al zijn je hersenen ernstig beschadigd, ze hebben nog hoop. Ik smeek met ze mee en bid tot een God die me vreemd is. Ik hoop en ik hoop en ik hoop.

In liefde, Jesse Beentjes

Lees ook: Voetbalwereld leeft mee met Nouri en Ajax

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden