Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Je moet je voortdurend schamen, van vliegen tot vlees eten

PlusMarcel Levi

Nou was het op een verjaardag al niet zo hip om te vertellen dat je bij de Belastingdienst werkt, maar als je dat na de toeslagenaffaire opbiecht, kijken mensen naar je alsof je een soort Milosevic of Idi Amin bent. Het is kennelijk voor de gemiddelde burger moeilijk om te bevatten dat bij de Belastingdienst dertigduizend mensen werken van wie slechts een heel klein deel verantwoordelijk is voor de toeslagenellende. Die nuance is te lastig dus spreken we collectief schande van de hele Belastingdienst, inclusief kantinemedewerkers en postkamerpersoneel. Want natuurlijk gaan al die tienduizenden mensen dagelijks naar hun werk om blijmoedig een paar gezinnen sociaal en financieel te molesteren.

We zouden bijna vergeten dat veel kritiek komt van dezelfde politici die de dienst al jaren opzadelen met steeds ingewikkelder regeltjes, uitzonderingen, aangepaste bepalingen, verzwaringen en versoepelingen. Dat alles moet natuurlijk onmiddellijk en foutloos worden uitgevoerd met minder collega’s want de Belastingdienst is onder druk van diezelfde bezuinigende politici een paar duizend medewerkers kwijtgeraakt.

Leuker kun je het momenteel niet maken bij de Belastingdienst. En de eindverantwoordelijken voor dit alles weigeren hun medewerkers rugdekking te verlenen of zijn opgeschoven naar andere baantjes. Ze zitten vast aan het pluche van de Trêveszaal en lijden aan comfortabel geheugenverlies. Alleen ex-minister Asscher heeft het fatsoen gehad zijn verantwoordelijkheid te nemen, maar alle andere hoofdschuldigen hebben zichzelf doodleuk twee maandjes eerder dan gepland demissionair verklaard en menen dat ze zo voldoende deemoed en zelfreflectie tonen.

De overgebleven medewerkers van de Belastingdienst blijven mikpunt van pulpmedia en populistische politici. Het opgehitste volk wil wraak, represailles en maximale vernedering van iedereen die ook maar in de verte met belastingen te maken heeft. Zo jammer dat publieke stokslagen en knetterende lijfstraffen zijn afgeschaft...

Het past in een tijd waarbij alles binnen de kortste keren wordt opgeblazen tot megaschandaal waarvoor maximale vergelding en genoegdoening worden geëist. Je moet je voortdurend schamen, van vliegen tot vlees eten. Een welgemeend complimentje over de kleding van je collega is binnen een milliseconde aangemeld als onaanvaardbare seksuele intimidatie. Als je zo nonchalant bent om bij de banketbakker moorkoppen te bestellen, wacht je vrijwel zeker ontslag wegens onacceptabel racisme. En als je denkt dat jouw nieuwe milieuminnende koolzuurgasvriendelijke hybride auto door milieufundamentalisten met gejuich zal worden begroet, dan heb je het mis; De kans is groter dat je bedekt met linksdraaiende brandnetel­siroop en bij volle maan gedroogde pompoenpitten de straat wordt uitgejaagd omdat je geen auto hebt waarin helemaal geen motor meer zit.

We zijn voortdurend boos over alles en iedereen. Het volk wil heden brood en schande.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden